Γράμμα από τον Αριστείδη

σάρωση0001 σάρωση0003

Τι να προσθέσω εγώ τώρα;

Ευχαριστήριο

Θέλω να ευχαριστήσω τον κύριο Παναγιώτη Σπυρίδη, Αναπληρωτή Καθηγητή Παιδιατρικής, Διευθυντή της Α’ Παιδιατρικής Κλινικής του Παιδιατρικού Κέντρου Αθηνών (Όμιλος Ιατρικού Αθηνών). Τον ευχαριστώ για τα θετικά σχόλια που έκανε για την ιστοσελίδα μου, στην ιστοσελίδα της ΠΑΙΔΙΑΤΡΙΚΗΣ.

Συγκεκριμένα αναφέρει ότι πρόκειται για «Μια ενημερωτική σελίδα για παιδιά, που ενδιαφέρει τους περισσότερους γονείς. Τα κείμενα τα οποία διαβάσαμε είναι προσεγμένα και αξιόπιστα. Για οδηγίες που αφορούν στη διατροφή του παιδιού, την συνιστούμε!». Επίσης ο κύριος Παναγιώτης Σπυρίδης αναδημοσίευσε άρθρο μου από την ιστοσελίδα μου, με τίτλο «Το καλοκαίρι και η διατροφή του παιδιού», στον ίδιο ιστότοπο της ΠΑΙΔΙΑΤΡΙΚΗΣ.

Είναι μεγάλη τιμή για μένα να αναφέρεται στην ιστοσελίδα μου με τόσο κολακευτικά λόγια ένας τόσο σημαντικός και σπουδαίος Παιδίατρος και ένας εξαιρετικός Άνθρωπος. Οι λέξεις που χρησιμοποιεί ο Καθηγητής Παιδιατρικής κύριος Παναγιώτης Σπυρίδης, είναι αέρας στα πανιά μου για να συνεχίσω την ενημέρωση που κάνω μέσω της προσωπικής μου ιστοσελίδας σε θέματα που σχετίζονται με την Διατροφή των Παιδιών.

Όλοι σήμερα γνωρίζουν ότι η παιδική διατροφή είναι το θεμέλιο για την υγιή σωματική και πνευματική ανάπτυξη του παιδιού και όποιος αναφέρεται σ αυτήν πρέπει να μιλά υπεύθυνα και τεκμηριωμένα. Μην ξεχνάμε ότι τα παιδιά είναι το μέλλον μας.

Ευχαριστώ για μια ακόμη φορά τον κύριο Σπυρίδη.

Η απολογία ενός Δρομέα

Το νέο βιβλίο του Χειρουργού Ορθοπεδικού, φίλου και συναθλητή κ. Νίκου Μαρκέα, δεν απευθύνεται μόνο στον δρομέα ή στον υποψήφιο δρομέα, αλλά και σε κάθε άνθρωπο που ενδιαφέρεται για την άθληση και γι αυτό που εν γένει στις ημέρες μας αποκαλείται υγιεινή διαβίωση. Όλοι µας θέλουμε µια ζωή γεμάτη υγεία. Το βιβλίο «Η απολογία ενός δρομέα» θα µας βοηθήσει να πετύχουμε τους στόχους μας. Ο Νίκος Μαρκέας, σπουδαίος Ορθοπεδικός Γιατρός και Δρομέας με τεράστια πείρα και γνώστης του τι γίνεται στους στίβους, μοιράζεται τη φιλοσοφία της επιτυχίας για το σωστό και αβλαβές τρέξιμο, «ώστε η καρδιά να χτυπά πιο ρυθμικά, οι πνεύμονες να µην κουράζονται, τα οστά ν’ αντέχουν τις φορτίσεις, το μυαλό να γεννά νέες ιδέες, η ψυχή ν’ αναπτερώνεται». Η υπέροχη γλώσσα που χρησιμοποιεί σε όλα τα κείμενα του, η βαθιά επιστημονική του σκέψη, είναι τα ισχυρά όπλα και αυτού του έργου του Συγγραφέα. Είναι επίσης βέβαιο ότι η όποια πνευματική εργασία όταν βγαίνει από τα βάθη της ψυχής προσθέτει στο οικοδόμημα που λέγεται ανθρώπινος πολιτισμός. Ο Συγγραφέας μέσα από τις αφηγήσεις του και μέσα από αναρίθμητα παραδείγματα, απαντά σε πολλά ζωτικά και καυτά ερωτήματα που αφορούν τον δικό μας «μικρόκοσμο», την ιδιότυπη κοινωνία των Δρομέων. Τίποτα δεν γίνεται φαινομενικά σ αυτό το έργο. Όλα καίνε, βράζουν, ζυμώνονται και βγαίνουν μέσα από εσωτερικές διεργασίες. Το νέο βιβλίο γράφτηκε την πιο κατάλληλη στιγμή. Την στιγμή που το «κίνημα» μας, το «κίνημα» των Δρομέων μεγαλώνει. Αυτή λοιπόν την χρονική στιγμή το νέο βιβλίο του φίλου μου ήρθε να μας προβληματίσει, να μας ξυπνήσει και να ταρακουνήσει τις συνειδήσεις μας.

Πολλά ερωτήματα ζητούν την απάντηση τους.

  • Υπάρχουν όρια; 
  • Ποια είναι τα όρια αυτά; 
  • Ποιος τα ορίζει τα όρια; 
  • Πια τρέλα είναι αυτή που μετατρέπει την άθληση από πολύτιμο εργαλείο σε φονικό όπλο;
  • Αθλούμεθα ή αυτοκτονούμε και δεν το ξέρουμε ή κάνουμε πως δεν το ξέρουμε;

Πολύ άνθρωποι ονομάζουν τον εαυτό τους «συγγραφέας», δίχως να είναι στην πραγματικότητα. Ο Νίκος Μαρκέας αυτοαποκαλείται όπως εξ άλλου είναι, Γιατρός, Δρομέας, αλλά εγώ θα πρόσθετα ότι είναι και σπουδαίος Συγγραφέας. Τον χαρακτηρίζει η υψηλή πνευματικότητα του λόγου. Καταχτάει τον αναγνώστη με μοναδικό τρόπο, βλέπει την πραγματικότητα και την μετατρέπει σε λόγια. Έχει ανεξάρτητη γνώμη για τη ζωή, τις ανθρώπινες σχέσεις και την Άθληση, γιατί ακριβώς στηρίζει τις απόψεις του στην βαθειά επιστημονική γνώση του. Τα λόγια του είναι κοφτερά, οι χαρακτηρισμοί του είναι σωστοί, το κείμενο του προκαλεί τεράστιο ενδιαφέρων. Γι αυτό εγώ θα πρόσθετα ότι το βιβλίο αξίζει να μελετηθεί σε βάθος και να τύχει Εμπορικής Αξίας παρόμοιας με της σπουδαίας Συγγραφικής του Αξίας. Θα συμβούλευα τους πάντες, αλλά ιδιαίτερα τους συναδέλφους δρομείς να το αγοράσουν.

Το βιβλίο μπορείτε να το βρείτε:

ΕΚΔΟΣΕΙΣ «ΕΝΤΟΣ»

Θεμιστοκλής Λ. φασούλας

Ερυθραίας 4, Καισαριανή

Τηλ. 210 7648900

Fax  210 7648901

www.defacto.gr

e-mail entosnet@defacto.gr

Λίγα λόγια για τον Συγγραφέα.

  • Ο Νίκος Μαρκέας φοίτησε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.
  • Έχει μετεκπαιδευτεί παράλληλα στην Μικροχειρουργική και στην Παιδοορθοπεδική τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Μεγάλη Βρετανία.
  • Από το 1989 φέρει τον τίτλο του Διδάκτορα του Πανεπιστημίου Αθηνών.
  • Είναι τακτικό μέλος της Ελληνικής Εταιρείας Χειρουργικής Ορθοπεδικής και Τραυματιολογίας από το 1982.
  • Είναι τακτικό μέλος των Εταιριών Μικροχειρουργικής και Επανορθωτικής Χειρουργικής από το 1991.
  • Πρόεδρος του τμήματος Ορθοπεδικής Παίδων για το 2008.
  • Το Επιστημονικό του έργο είναι τεράστιο, με πολλές διαλέξεις, μονογραφίες, βιβλία, με ανακοινώσεις σε Ιατρικά Συνέδρια, και με δεκάδες δημοσιεύσεις σε έγκυρα Επιστημονικά περιοδικά Ελληνικά και Διεθνή.
  • Σήμερα είναι Διευθυντής και εργάζεται στην Β΄ Ορθοπεδική Κλινική του Νοσοκομείου Παίδων «Π. και Α. Κυριακού» με χιλιάδες επεμβάσεις στο ενεργητικό του, βοηθώντας τους ασθενείς του να ανακουφιστούν από τους πόνους και διορθώνοντας συγγενείς δυσπλασίες.
  • Πέρα της Φιλάθλου Ιδιότητας του, ο ίδιος είναι Δρομέας Μεγάλων Αποστάσεων από αρκετά χρόνια. Έχει λάβει μέρος σε εκατοντάδες αγώνες και έχει τερματίσει πολλούς Μαραθώνιους Δρόμους.

Όποιος θέλει να έρθει σε επαφή για το βιβλίο ή και για άλλο λόγο με τον κύριο Νίκο Μαρκέα,  μπορεί να τον αναζητήσει στα τηλέφωνα:

210 5910600

210 5734929

Πάνω από 2.000.000 επισκέψεις στην ιστοσελίδα μου!!!

Η ιστοσελίδα μου αυτές τις μέρες κατέγραψε πάνω από 2.000.000 επισκέψεις, στο μικρό χρονικό διάστημα παρουσίας της στο διαδίκτυο. Ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου, όλους τους φίλους που την επισκέφτηκαν, με αποτέλεσμα να γνωρίσει αυτή την τεράστια για μένα επιτυχία. Είναι πολύ σημαντικό να μοιράζεσαι τις σκέψεις, τις ιδέες και τους προβληματισμούς σου με τόσους πολλούς συνανθρώπους σου. Αυτό φυσικά μου δημιουργεί περαιτέρω ευθύνες. Οι 2.000.000 επισκέψεις στην ιστοσελίδα μου, είναι αέρας στα πανιά μου, μου δίνουν νέα ώθηση στο να συνεχίσω την προσπάθεια μου, γιατί δεν αισθάνομαι μόνος, αλλά μια μονάδα στη μεγάλη και όμορφη παρέα μας.

Σας ευχαριστώ πολύ. 

Η Μάχη του Μαραθώνος

Εφέτος, 2010 μ.Χ., συμπληρώνονται δύο και ημίσεια χιλιετίες από τη Μάχη του Μαραθώνος (Σεπτέμβριος 490 π.Χ.). Η μεγάλη αυτή επέτειος αξίζει να τιμηθεί με νηφάλιο αναλογισμό της ένδοξης αυτής μάχης. Ενδειξη της ανέσπερης φήμης της ανά την οικουμένη αποτελεί και η εκπομπή του ραδιοφωνικού σταθμού της Μόσχας τον Νοέμβριο 1940: Οι Ελληνες στην Πίνδο έγραψαν νέον Μαραθώνα.

Για τη νίκη των Αθηναίων στον Μαραθώνα συνέβαλαν: η ομοψυχία του αθηναϊκού λαού προς υπεράσπιση της ελευθερίας του, με υπερνίκηση των πολιτικών αντιθέσεων μεταξύ των πολιτών· η ευψυχία και η σωματική αλκή των Αθηναίων μαχητών, ασκημένων στον αθλητισμό από την εφηβεία των και ο βαρύς οπλισμός των και τα τρία πολύ ενισχυτικά στον αγχέμαχο αγώνα· το άριστο σύστημα επιστρατεύσεως των Αθηναίων και συνθέσεως των στρατιωτικών μονάδων, βασισμένο στην Κλεισθένεια θέσπιση των δέκα «φυλών», ο πρόσφατος συγκλονισμός και φρονηματισμός των από τη θεατρική παράσταση του έργου του Φρυνίχου «Μιλήτου Αλωσις»· και προπάντων η εύστοχη στρατηγική του αρχιστρατήγου, κατά συναίνεση των άλλων στρατηγών, Μιλτιάδου.

Στη συνείδηση των συγχρόνων της Μάχης του Μαραθώνος Ελλήνων υπήρξαν οι Αθηναίοι πρόμαχοι της Ελλάδος, όπως τονίσθηκε στο νικητήριο επίγραμμα του Σιμωνίδου «Ελλήνων προμαχούντες Αθηναίοι Μαραθώνι…». Στη συνείδηση των ίδιων των Αθηναίων μαχητών, η συμμετοχή στην κρίσιμη εκείνη μάχη ίσχυε ως το ύπατο επίτευγμα του βίου των, όπως υποδηλώνει το επιτύμβιο επίγραμμα του μεγαλεπήβολου Αισχύλου «…αλκήν δ’ ευδόκιμον Μαραθώνιον άλσος αν είποι…». Μετά δεκατρείς δεκαετίες και πλέον ο Πλάτων επισήμανε την και πανευρωπαϊκά σωστική αξία της Μάχης του Μαραθώνος· καθώς χαρακτηρίζει την πολεμική δράση των Περσών ως προγραμματισμένη όχι μόνον εναντίον των Ελλήνων, αλλά εναντίον και του συνόλου σχεδόν των κατοίκων της Ευρώπης: «ότε η Περσών επίθεσις τοις Ελλησιν, ίσως δε σχεδόν άπασιν της την Ευρώπην οικούσιν, εγίγνετο» (Νόμοι 698 b 2-4).

Κατά Πλάτωνα ήδη, λοιπόν, αλλά και από τη σημερινή σκοπιά της Ιστορίας, η Μάχη του Μαραθώνος αξίζει να θεωρηθεί κρίσιμη για τη σωτηρία της ελευθερίας όχι μόνο των Ελλήνων, αλλά και των άλλων, συνολικά σχεδόν, λαών της Ευρώπης· έστω και αν επακολούθησαν, μετά δέκα χρόνια, η ναυμαχία της Σαλαμίνας και η Μάχη των Πλαταιών, με κρίσιμη και αυτές συμβολή στη διάσωση της ελευθερίας των Ελλήνων και των άλλων Ευρωπαίων, καθώς προϋπόθεση γι’ αυτές υπήρξε ο υψηλός φρονηματισμός των Ελλήνων από τη μάχη του Μαραθώνος, πηγή εξάλλου της υψηλοφροσύνης ιδιαίτερα των Αθηναίων, υποκινητικής των προς την οικουμενικής ακτινοβολίας πνευματική μεγαλουργία, την αναγωγική των Αθηνών σε «παιδευτήριον της Ελλάδος» και όχι μόνο αυτής.

Του Κ.Ι. Δεσποτόπουλου (Ο Κ.Ι. Δεσποτόπουλος είναι Ακαδημαϊκός).

ΠΗΓΗ: H KAΘHMEPINH

H Θρέψη

Σήμερα δεν θα αναρτήσω κάποιο δικό μου κείμενο. Αντί αυτού όμως θα βάλω ένα κείμενο του Ηλία Μαμαλάκη γνωστού σε όλους μας από τις τηλεοπτικές του εκπομπές που αναφέρεται με τον δικό του τρόπο πάνω στο μεγάλο θέμα της διατροφής. Στις 29 Αυγούστου ο Ηλίας Μαμαλάκης έχασε την Στέλλα, την αγαπημένη του σύζυγο, η οποία τελικά έχασε τη μάχη με την επάρατη νόσο. Ο Ηλίας παρ ότι τηλεοπτικό πρόσωπο δεν θέλησε να κάνει δηλώσεις στον τύπο. Προτίμησε όμως να εκφράσει τη θλίψη του και τα συναισθήματά του μέσω ενός άρθρου που δημοσίευσε το www.protagon.gr . Ο Ηλίας Μαμαλάκης αποχαιρέτησε τη γυναίκα του με το δικό του τρόπο, μέσα από το παρακάτω άρθρο με τις πολλές και μεγάλες αλήθειες.

Το άρθρο έχει τον τίτλο η »Θρέψη». Ο Ηλίας γράφει λοιπόν:

Τον τελευταίο καιρό ξαναπήγα σχολείο. Βλέπω και παρατηρώ και βέβαια μαθαίνω πράγματα και θάματα που πάντα υπήρχαν γύρω μου, αλλά δεν τα έβλεπα.

Άνθρωπος της γαστρονομίας είμαι, του μαγειρέματος. Πάντα νόμιζα ότι το φαγητό προετοιμάζεται για να προσφέρει μια από τις ανθρώπινες ηδονές. Μήπως έκανα λάθος; Ή πιο απλά, μήπως υπάρχουν και άλλοι παράγοντες στο φαγητό που ξεπερνούν την ηδονή; Ναι, φυσικά. Απλώς αυτό το βάλαμε στο πίσω μέρος του μυαλού μας και το ξεχάσαμε.

Το φαγητό κυρίως και απολύτως είναι ζωή.

Η θρέψη, όπως θα έλεγε η γιαγιά μου: Αυτό είναι θρεπτικό, αυτό είναι δυσκοίλιο, αυτό είναι ευστόμαχο.

Μια εκδήλωση αγάπης του καθημερινού ανθρώπου, άντρα, γυναίκας, παιδιού ή γέρου εκδηλώνεται προσφέροντας τροφή στον άλλον. Η μάνα προτείνει το φουσκωμένο από γάλα στήθος της στο μωρό της, η πάπια ταΐζει το παπάκι στο στόμα, η λέαινα καθοδηγεί το λεονταράκι να βρει και να μασήσει μόνο του την τροφή, η μάνα πελεκάνος αν δεν βρει τροφή να θρέψει τα μικρά της κατασπαράζει μόνη της τα σπλάχνα της για να ταΐσει τα μικρά της με τη σάρκα της και το αίμα της.

Αυτό είναι η θρέψη, ανώτερη από τη γαστρονομία. Οι μανάδες θρέφουν τα παιδιά τους, τους δίνουν ζωή ή ακόμα καλύτερα δύναμη για ζωή. Γι’ αυτό όλοι εμείς γιοί και κόρες αγαπάμε τις μανάδες μας γιατί μας έθρεψαν. Κι όμως εγώ τον πήρα τον δρόμο της γαστρονομίας. Φαφλατάδικος δρόμος, φιγουρατζίδικος, με φωνές και τυμπανοκρουσίες, αλλά ότι κι αν πεις εύκολος δρόμος.

Δύο εξτραβαγκάντσες, ένα εξωτικό μπαχαρικό, λίγος αφρός και οι γαστρονόμοι έμειναν εκστασιασμένοι και ατενίζοντας στο υπερπέραν καταμετρούν την υφή του μπαρμπουνιού, το άρωμα της κολοκύθας, τη γεύση του αγγουριού.

Έλεος, άνθρωποί μου, η μαγκιά του μάγειρα είναι να φτιάξει τρεις μπουκίτσες φαγητό για ένα πονεμένο σώμα και την ψυχή που κρύβει μέσα του. Να τον πείσει να φάει. Να γίνει μάγειρας της θρέψης και όχι της γαστρονομίας. Να νιώσει ότι έδωσε λίγη ζωή, λίγο κουράγιο. Δεν είναι ανάγκη να είσαι ο σούπερ μάγειρας για να το κάνεις αυτό, αρκεί να αγαπάς, να φροντίζεις, να σκέπτεσαι.

Αυτό το σχολείο πέρασα τον τελευταίο καιρό, εγώ ο άγαρμπος μαγειράκος, να θρέψω δηλαδή, να δώσω ζωή στην αγαπημένη μου. Αρνιόταν πεισματικά να ζήσει, μόνο λίγα ροδάκινα της άρεσαν σε ήπια θερμοκρασία, ούτε ζεστά ούτε κρύα. Εγώ μέσα στην κουζίνα έφτιαχνα τυροπιτάκια, έβραζα χυλωμένη φακή χωρίς μπαχαρικά για να μην την ενοχλούν, έφτιαχνα σαλάτα φατούς που της άρεσε, έβραζα κολοκυθάκια, άτμιζα μια φρέσκια γλώσσα. Ήθελα να θρέψω την καλή μου, το ήθελα μα αυτή αρνήθηκε. Βλέπετε είχε ξεκινήσει από καιρό έναν άλλο μακρύ και άγνωστο δρόμο… Ποιος θα τα φάει όλα αυτά που μαγείρεψα;

Θα παλαιώσουν μέσα στις πιατέλες, μέχρι που κάποιος θα τα πετάξει. Τα φαγητά μου δεν έθρεψαν κανέναν, ούτε καν εμένα. Θα ήθελα κάτι να κάνω, μα είμαι ανήμπορος, δεν ξέρω τίποτα άλλο να θρέφω ανθρώπους και ενίοτε τις ψυχές τους. Γιατί θέλω να ξέρετε ότι η ανθρώπινη ψυχή κατοικοεδρεύει στο στομαχάκι μας.

Υ.Γ. Στις 29 Αυγούστου στις 11.15 το βράδυ η αγαπημένη μου γυναίκα Στέλλα έφυγε από αυτό τον κόσμο αφού έδωσε μια τιτάνια μάχη με την καταραμένη αρρώστια. Ήθελε να ζήσει όσο κανένας άλλος. Πίστευε ότι καλυτέρευε, ενώ η αλήθεια ήταν διαφορετική. Την αγαπούσα πάρα πολύ και θα την αγαπώ.

Τα κεριά του Καβάφη

Ποιος αλήθεια είπε πως η ζωή είναι ένας αγώνας δρόμου; Ένας αγώνας με όλες τις απαραίτητες προϋποθέσεις για να χαρακτηριστεί συναρπαστικός. Γεμάτος από δύσκολες κακοτράχαλες ανηφοριές, απότομες κατηφοριές, εφιαλτικές αγωνίες, ανείπωτες χαρές και δυσβάσταχτο πόνο. Ένας αμφίρροπος αγώνας δρόμου, αμφίβολος για τη διάρκειά του, που τον κερδίζει εκείνος που περνάει τη γραμμή του τερματισμού τελευταίος. Το ερώτημα προβάλλει αδυσώπητο: Μπορούμε να επιμηκύνουμε την απόσταση; Ή, μπορούμε άραγε να βελτιώσουμε την ποιότητα αυτής της διαδρομής;

Η μακροζωία είναι ένα πανανθρώπινο αίτημα. Απασχολεί κυρίως όσους πέρασαν το κατώφλι της μέσης ηλικίας και νιώθουν έντρομοι πως, αργά αλλά σταθερά, οι δυνάμεις τούς εγκαταλείπουν. Μερικοί, ωστόσο, αγωνίζονται να διατηρηθούν ακμαίοι με νύχια και με δόντια, εξαπατώντας προφανώς τους εαυτούς τους και το περιβάλλον τους. Άλλοι έχουν παραδοθεί από κάθε προσπάθεια, έχουν σηκώσει λευκή σημαία, απελπισμένα έρμαια στη διαδικασία φθοράς που σταδιακά τους μεταμορφώνει. Πολλοί αδυνατούν να συνηθίσουν την ιδέα των γηρατειών.

Τα μυστικά της μακροζωίας παρέμειναν επτασφράγιστα κλειστά σε όλη την πορεία της ανθρώπινης ιστορίας. Η αγωνία του ανθρώπου που γερνάει πέρασε σε όλες τις μορφές τέχνης, από τις ελαιογραφίες του Γκόγια μέχρι τις ποιητικές σελίδες του Γκαίτε. Ο Φάουστ προτιμάει να συνάψει συμφωνία με το δαιμόνιο Μεφιστοφελή, με αντάλλαγμα τη διατήρηση της νεότητας και τη δυνατότητα πρόσβασης στην απόλυτη γνώση. Ο Ντόριαν Γκρέυ, στο μυθιστόρημα του Όσκαρ Ουάιλντ, παραμένει διαχρονικά αμετάβλητος, ενώ παρατηρεί το πορτραίτο του να γερνάει με τον καιρό. Ο δικός μας Νίκος Καζαντζάκης ήθελε να κατέβει στο σταυροδρόμι, ν’ απλώσει το χέρι και ν’ αρχίσει να ζητιανεύει από τους διαβάτες «ένα τέταρτο της ώρας ο καθένας». Στα 1911, ο Καβάφης έγραφε σ’ ένα του ποίημα:

«Οι περασμένες μέρες πίσω μένουν,

μια θλιβερή γραμμή κεριών σβησμένων,

τα πιο κοντά βγάζουν καπνόν ακόμη,

κρύα κεριά, λιωμένα και κυρτά».

Την ίδια ώρα οι επιστήμονες δίνουν το δικό τους αγώνα. Και στο εργαστήριο, κατάφεραν να διπλασιάσουν, ή να τριπλασιάσουν, το προσδόκιμο επιβίωσης σε μύγες και σε σκουλήκια. Η εωσφορική τους αλαζονεία έφθασε στο σημείο να φιλοδοξούν πως θα επιτύχουν κάτι ανάλογο και στον άνθρωπο. Κι ας γνωρίζουν πολύ καλά ότι οι βιολογικοί κανόνες, που οδηγούν τα έμβια όντα να γεννιούνται, να επιζούν για ένα προκαθορισμένο χρονικό διάστημα και, στη συνέχεια, να φθείρονται και να πεθαίνουν, είναι παντοδύναμοι κι απαραβίαστοι.

Οι περισσότεροι ερευνητές ονειρεύονται την πιθανότητα να επιτύχουν σύντομα, μαζί με την παράταση της ζωής, και την ποιοτική της βελτίωση. Η έρευνα έχει αρχίσει θαρραλέα να εξετάζει τη δυνατότητα του ανθρώπου να διανύει τη δεύτερη εκατονταετία της ζωής του, έχοντας απαλό δέρμα, σφριγηλούς μυς, οξεία όραση, υψηλή ενέργεια και σεξουαλική ικανότητα, όπως στην πρώτη του νιότη.

Η ιστορία αποδείχτηκε σύμμαχος με τους ερευνητές και τις φιλοδοξίες τους. Στην αρχή του εικοστού αιώνα, το προσδόκιμο επιβίωσης για κάποιον που γεννιόταν στις ΗΠΑ ήταν τα 47 χρόνια. Στα μέσα του αιώνα ήταν λίγο μεγαλύτερο, παρά τις απώλειες σε ανθρώπινες ζωές που συνεπάγονταν οι δυο Παγκόσμιοι πόλεμοι και η πανδημία της Ασιατικής γρίπης του 1918. Είχαν προηγηθεί φυσικά οι πρόοδοι στην ποιοτική παρασκευή και διάθεση των τροφίμων, η διαθεσιμότητα των βιταμινών και η ανακάλυψη της πενικιλίνης και τόσων άλλων αντιβιοτικών, για την καταπολέμηση των θανατηφόρων μικροβιακών νοσημάτων. Τις τελευταίες δεκαετίες, το προσδόκιμο επιβίωσης αναρριχήθηκε αξιόλογα. Πιστεύεται ότι, ένα παιδί που γεννιέται σήμερα στις ΗΠΑ μπορεί να ελπίζει πως θα γιορτάσει κάποτε τα εκατοστά του γενέθλια.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Η υπέρβαση

« Μαθαίνουμε τα παιδιά να υπηρετούν την πραγματικότητα, ενώ θα έπρεπε να την ξεπερνούν »

Ευγένιος Τριβιζάς – Συγγραφέας

Η πραγματικότητα στον κόσμο μας

Η πολύ γνωστή ηθοποιός Μία Φάροου, είναι για όποιον δεν το γνωρίζει πρέσβειρα καλής θελήσεως της Unisef. Έχει αφοσιωθεί με όλο το είναι της σ αυτή τη νέα της αποστολή. Όταν πριν λίγες μέρες γύρισε από το τελευταίο της ταξίδι αμέσως έσπευσε στο blog της να μοιραστεί τις εμπειρίες και τις σκέψεις της.

Για μια ακόμη φορά λέει, βρέθηκα σε μια από τις φτωχότερες χώρες του κόσμου. Για ακόμη μια φορά είδα  μικρά παιδιά με αποσκελετωμένα άκρα και πρησμένες κοιλιές. Πολλά από αυτά τα παιδιά δεν είχαν πρόσβαση σε καθαρό νερό, δεν είχαν αρκετό φαγητό, ούτε τη στοιχειώδη ιατρική φροντίδα και την ευκαιρία να πάνε στο σχολείο. Πριν χαρούν τη ζωή τους πολλά από αυτά τα παιδιά θα πεθάνουν από ασθένειες που θεραπεύονται σήμερα. Αλλά αυτή τη φορά η επίσκεψη μου δεν έγινε σε κάποια μακρινή χώρα της Αφρικής. Ότι γράφω εδώ περιγράφει την σκληρή και απαίσια πραγματικότητα για τον πληθυσμό της Αϊτής, σε απόσταση μόλις μίας ώρας από τα παράλια των Ηνωμένων Πολιτειών. Η χώρα αυτή μαστίζεται εδώ και πολλές δεκαετίες από την πείνα, την κακή διακυβέρνηση, τη βία και την παραμέληση. Οι κρατικές της υποδομές είναι λίγες, το 75% του πληθυσμού της είναι άνεργοι, το παιδικό trafficκing είναι γνωστό σε όλους. Αμέτρητα ορφανά μικρά παιδάκια ζουν μόνα στους δρόμους. Η κατάσταση έγινε χειρότερη όταν πριν από λίγους μήνες οι τυφώνες Fay, Hanna, Gustav και Ike χτύπησαν την Αϊτή. Χωριά, πόλεις γέφυρες και δρόμοι καταστράφηκαν εντελώς, υποδομές και αγροτικές καλλιέργειες βούλιαξαν κάτω από τα νερά. Πολλές περιοχές της χώρας ακόμα παραμένουν απρόσιτες στις ομάδες αρωγής και στα σωστικά συνεργεία. Δεν γνωρίζουμε πόσοι έχουν χαθεί. Στην παραλιακή πόλη Γκοναίβες ζούσαν περίπου 350.000 άνθρωποι. Εκατοντάδες είναι ακόμα αποκλεισμένοι στις στέγες σπιτιών τους, κι άλλοι στριμωγμένοι σε ναούς και σχολειά, χωρίς τροφή, χωρίς ρουχισμό, σε μια πόλη βουτηγμένη όλη στη λάσπη, περιμένοντας υπομονετικά ένα θαύμα ή τον θάνατο. Πήγα σε ένα ορφανοτροφείο. Εκεί τα παιδιά κοιμούνται στο δάπεδο που είναι πνιγμένο στη λάσπη. Δεν ήξερα τι να τους πω. Τα αγκάλιαζα και τα νανούριζα με τραγουδάκια. Με ρωτούσαν «Θα ξανάρθεις;». «Οπωσδήποτε και θα ,ναι καλύτερα τα πράγματα τότε» τους έλεγα. Δεν το πίστευα ακριβώς, το έλεγα έτσι για να δω λίγο χαμόγελο στα προσωπάκια τους.

Η Μία Φάροου κλείνει και αναρωτιέται. Πως μπορούμε να καθόμαστε έτσι και να αγωνιούμε μόνον εάν θα σωθεί το τραπεζικό μας σύστημα και μερικές εταιρείες μας;

Ικανοί και ανίκανοι

Τον ικανόν

να κάνουν νάνον

είναι κανών

των ανικάνων

« Older entries

Αρέσει σε %d bloggers: