Η Μεσογειακή Διατροφή και ο Σύγχρονος Έλληνας

Οι Έλληνες απομακρύνονται χρόνο με το χρόνο από τη μεσογειακή διατροφή. Είναι πλέον γνωστό πως η μεσογειακή παραδοσιακή δίαιτα, αποτελεί έναν πρότυπο διατροφής που προάγει πάνω από όλα την υγεία εκείνου που την ακολουθεί.

Παραδοσιακές τροφές όπως τα όσπρια, τα φρούτα, τα λαχανικά, η ελιές και η χρήση ελαιόλαδου, τα άγρια χόρτα των βουνών μας, το ψάρι των θαλασσών μας, οι ακατέργαστοι ξηροί καρποί, αλλά και άλλα τρόφιμα όπως είναι η φάβα, το  παραδοσιακό παστέλι, οι χωριάτικες πίτες αποτελούσαν για εκατοντάδες χρόνια τη βάση της διατροφής των Ελλήνων αλλά και πολλών άλλων μεσογειακών λαών. Με τον όρο «παραδοσιακές» αποκαλούνται οι τροφές που χαρακτηρίζουν κάθε τόπο και καλλιεργούνταν σ αυτά τα μέρη πριν και λίγο μετά από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το χρονικό όριο αυτό έχει τεθεί γιατί λίγο μετά από τον πόλεμο άρχισαν να αναμιγνύονται τα διατροφικά ήθη και οι παραδόσεις και επομένως άρχισε σιγά αλλά σταθερά να χάνεται η εντοπιότητα  και η μοναδικότητα των τροφών. Οι παραδοσιακές τροφές είναι πλούσιες σε αντιοξειδωτικά συστατικά όπως είναι οι βιταμίνες, τα φλαβονοειδή, τα καροτενοειδή, κλπ που εκατοντάδες  σύγχρονες μελέτες και επιστημονικές εργασίες έχουν δείξει ότι είτε από μόνα τους, αλλά κυρίως συνεργικά δρουν ευεργετικά στην υγεία μας.

Παρ’ όλα αυτά όμως οι σύγχρονοι Νεοέλληνες τα τελευταία έτη παρουσιάζουν μια συνεχώς αυξανόμενη τάση να εγκαταλείπουν αυτόν το ευεργετικό μοντέλο διατροφής και να υιοθετούν Δυτικόφερτες διατροφικές συμπεριφορές που στηρίζονται στο εύκολο και γρήγορο φαγητό.

Στη δεκαετία του 60 που αυτή η μορφή παγκοσμιοποίησης δεν είχε επηρεάσει σημαντικά την διατροφή μας, το προσδόκιμο επιβίωσης ενός μεσήλικα Έλληνα ήταν κατά τέσσερα χρόνια μεγαλύτερο από ότι αυτό του κατοίκου της Ιαπωνίας. Σήμερα όμως όχι μόνο η Ιαπωνία μας έχει ξεπεράσει, αλλά βρίσκεται πια στην κορυφή της λίστας των μακροβιότερων λαών του κόσμου, σε αντίθεση με την χώρα μας που υποχωρεί συνεχώς σε αυτή την λίστα, χάνοντας χρόνο με το χρόνο και από μία θέση. Αυτό φυσικά οφείλεται σε μεγάλο βαθμό κυρίως στο γεγονός ότι οι Ιάπωνες φρόντισαν να διατηρήσουν σε σημαντικό βαθμό την ακεραιότητα τω διατροφικών τους παραδόσεων, ενώ στην χώρα μας συνέβη ακριβώς το αντίθετο.

Χωρίς τη διατροφική μας ταυτότητα γινόμαστε έρμαιο των ξενόφερτων διατροφικών συνηθειών. Το ουσιαστικότερο και μεγαλύτερο όμως πρόβλημα εντοπίζεται στα παιδιά μας, που σήμερα πολλά από αυτά μεγαλώνουν χωρίς να έχουν δοκιμάσει και φυσικά απολαύσει τη γεύση των μεσογειακών τροφών. Θέλω τελειώνοντας να καταλήξω στην ανάγκη ευαισθητοποίησης που πρέπει να επιδείξουμε ώστε να επαναφέρουμε έναν τρόπο διατροφής, που απορρέει από τα δώρα της φύσης της πατρίδας μας αλλά και της τύχης να ζούμε στη λεκάνη της Μεσογείου που δεν πρέπει με τίποτα να απεμπολήσουμε, αν φυσικά θέλουμε να δώσουμε υγεία και χρόνια στην υπόλοιπη ζωή μας.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: