Μαραθώνιος τέλος στα 81 χρόνια

Ο Γιαπωνέζος Μαραθωνοδρόμος Keizo Yamada αφού έτρεξε τρεις Μαραθώνιους συνολικά την τελευταία χρόνιά, πήρε την μεγάλη απόφαση να αποσυρθεί από την αγωνιστική δραστηριότητα στην ηλικία της νιότης των 81 ετών. Ο Γιαπωνέζος Μαραθωνοδρόμος Yamada δεν είναι όποιος κι όποιος. Το 1952 πήρε μέρος στους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Ελσίνκι. Την επόμενη χρονιά είχε τη μεγαλύτερη επιτυχία της αθλητικής του καριέρας, κερδίζοντας τον Μαραθώνιο της Βοστόνης. Έκτοτε, η Βοστόνη έγινε και ο αγαπημένος του προορισμός αφού πήρε μέρος συνολικά 19 φορές στον Μαραθώνιο της πόλης με τελευταία φορά φέτος, το έτος 2009. Τερμάτισε σε 5 ώρες και 34 λεπτά ενώ ένα μήνα πριν είχε τερματίσει και στον Μαραθώνιο του Τόκιο. Ο «Σιδερένιος Άνδρας» όπως είναι το παρατσούκλι του θα συνεχίσει βέβαια τις δρομικές του προπονήσεις των περίπου 20 χιλιομέτρων ημερησίως, αλλά θα σταματήσει να αγωνίζεται σε Μαραθώνιους.

Ο ίδιος δηλώνει: «Δεν γίνομαι φυσικά νεότερος και πλέον δεν θα συνεχίσω να τρέχω σε Μαραθώνιους Δρόμους. Όμως θα συνεχίσω να τρέχω για την διασκέδαση μου, αλλά και για να κρατιέμαι σε καλή φόρμα».

Έχει απόλυτο δίκιο. Κατ αρχή γιατί είχε την τόλμη να βάλει ένα τέρμα από τη στιγμή που ένοιωσε πως ήρθε η ώρα – έστω και στα 81 του – δύσκολο για Δρομέα και έπειτα γιατί ακόμα κι εκτός αγώνων Μαραθώνιου Δρόμου παραμένει ένας ρομαντικά αμετανόητος αθλητής. Όποιος προπονείται και αγωνίζεται πάνω από 60 χρόνια ξέρει ότι ο πρωταθλητισμός και η ισορροπία της άθλησης δεν μπορούν να δέσουν αρμονικά.

Όμως όπως ενέπνευσε τους δρομείς του κόσμου το 1952 – 1953, έτσι εμπνέει ακόμα και σήμερα εμάς, την ίδια κατηγορία ανθρώπων με την γενναία απόφαση του.

Advertisements

1 σχόλιο

  1. Liakada said,

    24/08/2009 στις 2:32 μμ

    Κι άλλη εκπληξη! Μα τι θα γίνει με το blog σου αγαπητέ μου Χάρη ? Στη φωτογραφία του σημερινού σου ποστ αναγνωρίζω τον Κινέζο Μαραθωνοδρόμο που κάποτε νοσηλευόταν με σπασμένο νομίζω γοφό ή πόδια, στο ΚΑΤ γιατί κατά τη διάρκεια ενός ΜΑραθώνιου το είχε χτυπήσει αυτοκίνητο ! Κατά το δεκαήμερο που ήταν εκεί δίπλα μας είχα θαυμάσει την υπομονή και την καρτερία με την οποία το αντιμετώπιζε χαμογελώντας , την εφευρετικότητά του και τον τρόπο που εύρισκε να επικοινωνεί μαζί μας! ( σημειωτέον ότι δεν μιλούσε Αγγλικα πόσο μάλλον Ελληνικά)
    Ολη μέρα έτρωγε μανταρίνια, και φύλαγε δίπλα του σε μια σδακούλα χάρτινη τα φλούδια τους .. Τη νύχτα σκέπαζε το πρόσωπό του με μια μικρή βρεγμένη πεσετούλα και όταν πόναγε μασούσε τα φλούδια που είχε κάνει καβάντζα τη μέρα!
    Βόηθαγαν αραγε σε κάτι άλλο εκτός από το το να ξεχνιέται?


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: