Η πραγματικότητα στον κόσμο μας

Η πολύ γνωστή ηθοποιός Μία Φάροου, είναι για όποιον δεν το γνωρίζει πρέσβειρα καλής θελήσεως της Unisef. Έχει αφοσιωθεί με όλο το είναι της σ αυτή τη νέα της αποστολή. Όταν πριν λίγες μέρες γύρισε από το τελευταίο της ταξίδι αμέσως έσπευσε στο blog της να μοιραστεί τις εμπειρίες και τις σκέψεις της.

Για μια ακόμη φορά λέει, βρέθηκα σε μια από τις φτωχότερες χώρες του κόσμου. Για ακόμη μια φορά είδα  μικρά παιδιά με αποσκελετωμένα άκρα και πρησμένες κοιλιές. Πολλά από αυτά τα παιδιά δεν είχαν πρόσβαση σε καθαρό νερό, δεν είχαν αρκετό φαγητό, ούτε τη στοιχειώδη ιατρική φροντίδα και την ευκαιρία να πάνε στο σχολείο. Πριν χαρούν τη ζωή τους πολλά από αυτά τα παιδιά θα πεθάνουν από ασθένειες που θεραπεύονται σήμερα. Αλλά αυτή τη φορά η επίσκεψη μου δεν έγινε σε κάποια μακρινή χώρα της Αφρικής. Ότι γράφω εδώ περιγράφει την σκληρή και απαίσια πραγματικότητα για τον πληθυσμό της Αϊτής, σε απόσταση μόλις μίας ώρας από τα παράλια των Ηνωμένων Πολιτειών. Η χώρα αυτή μαστίζεται εδώ και πολλές δεκαετίες από την πείνα, την κακή διακυβέρνηση, τη βία και την παραμέληση. Οι κρατικές της υποδομές είναι λίγες, το 75% του πληθυσμού της είναι άνεργοι, το παιδικό trafficκing είναι γνωστό σε όλους. Αμέτρητα ορφανά μικρά παιδάκια ζουν μόνα στους δρόμους. Η κατάσταση έγινε χειρότερη όταν πριν από λίγους μήνες οι τυφώνες Fay, Hanna, Gustav και Ike χτύπησαν την Αϊτή. Χωριά, πόλεις γέφυρες και δρόμοι καταστράφηκαν εντελώς, υποδομές και αγροτικές καλλιέργειες βούλιαξαν κάτω από τα νερά. Πολλές περιοχές της χώρας ακόμα παραμένουν απρόσιτες στις ομάδες αρωγής και στα σωστικά συνεργεία. Δεν γνωρίζουμε πόσοι έχουν χαθεί. Στην παραλιακή πόλη Γκοναίβες ζούσαν περίπου 350.000 άνθρωποι. Εκατοντάδες είναι ακόμα αποκλεισμένοι στις στέγες σπιτιών τους, κι άλλοι στριμωγμένοι σε ναούς και σχολειά, χωρίς τροφή, χωρίς ρουχισμό, σε μια πόλη βουτηγμένη όλη στη λάσπη, περιμένοντας υπομονετικά ένα θαύμα ή τον θάνατο. Πήγα σε ένα ορφανοτροφείο. Εκεί τα παιδιά κοιμούνται στο δάπεδο που είναι πνιγμένο στη λάσπη. Δεν ήξερα τι να τους πω. Τα αγκάλιαζα και τα νανούριζα με τραγουδάκια. Με ρωτούσαν «Θα ξανάρθεις;». «Οπωσδήποτε και θα ,ναι καλύτερα τα πράγματα τότε» τους έλεγα. Δεν το πίστευα ακριβώς, το έλεγα έτσι για να δω λίγο χαμόγελο στα προσωπάκια τους.

Η Μία Φάροου κλείνει και αναρωτιέται. Πως μπορούμε να καθόμαστε έτσι και να αγωνιούμε μόνον εάν θα σωθεί το τραπεζικό μας σύστημα και μερικές εταιρείες μας;

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: