Ένα δάκρυ για την Πάρνηθα

Άνοιξα την πόρτα από το μπαλκόνι μου και με έπνιξε η βρώμα της κάπνας. Παντού αποκαΐδια, η μαυρίλα παντού, το φεγγάρι χαμένο στο σκοτεινό ουρανό. Μόλις έγινε γνωστό το νέο κάηκε και η ψυχή μας. Καιγόταν ο παράδεισος που υπήρχε δίπλα μας και μας έλκυε κοντά του με την ύπαρξη του. Καιγόταν ο πνεύμονας μας. Ο Εθνικός Δρυμός μας. Η μυρωδιά του καμένου έχει ποτίσει για τα καλά την καρδιά και την τσιμεντούπολη μας. Κάναμε ένα ακόμη τεράστιο βήμα προς τα πίσω για την ποιότητα ζωής που προσδοκούμε. Μείναμε όλοι άγαλμα ανήμποροι να σταματήσουμε τη φωτιά, ανίκανοι να αντιληφθούμε ότι η ζωή μας γίνεται ολοένα και πιο εφιαλτική. Μετά πάλι από λίγες μέρες ως συνήθως θα ξεχαστούμε, θα μπορούμε να κοιμόμαστε πάλι ήσυχοι τα βράδια μας. Αργά μες τη νύχτα αποφασίζω και ξαναβγαίνω έξω. Η μυρωδιά του καπνού τώρα είναι πιο έντονη. Ο καπνός ακόμη πιο πυκνός. Φοβάμαι πιο πολύ τώρα το ξημέρωμα. Δεν ξέρω τι να πω…Τι να κρατήσω απ αυτή την άγρια νύχτα… Ας κρατήσουμε τουλάχιστον τα αποκαΐδια για να μας θυμίζουν ότι τελικά αυτό είναι το << περιβάλλον >> που μας αξίζει.

Το πρωί στην δουλειά συνάντησα το φίλο μου τον Γιώργο που κάναμε μαζί πολλές πεζοπορίες στο βουνό. Πριν καν ανταλλάξουμε κουβέντα διέκρινα ένα δάκρυ να κυλά από το μάτι του και να προσπαθεί επιμελώς να το κρύψει. Ίδιος πόνος, ίδια συναισθήματα, ίδια δάκρυα.

Τι λειτουργεί επιτέλους σ αυτή τη χώρα; Η κυβέρνηση; Οι κομματικοί μηχανισμοί που τα ζητήματα οικολογίας τα θέτουν στο τελευταίο ράφι; Οι διάφορες υπηρεσίες που συχνά υπολειτουργούν ή δεν λειτουργούν και όταν ακόμη λειτουργούν ανάβουν φωτιές οι ίδιες από τα βραχυκυκλώματα τους; Εμείς όλοι που λόγω της χαμηλής παιδείας μας δεν έχουμε ακόμη αντιληφθεί το τι σημαίνει το δάσος στη ζωή μας;
Οι μόνοι τελικά που λειτουργούν τέλεια είναι αυτοί που κερδοσκοπούν εις βάρος της ανάσας μας. Στον 16χρονο νέο χωρίς κράνος, στο θύμα των ναρκωτικών και στον κάθε μικροαπατεωνίσκο εξαντλείται πολλές φορές όλη η αυστηρότητα του νόμου. Αυτά τα καθάρματα που καίνε τα δάση χρόνια τώρα και χτίζουν πάνω στις πλαγιές και στις βουνοκορφές, πότε θα τους τιμωρήσετε παραδειγματικά; Πότε θα τους συλλάβετε; Πότε επιτέλους θα τους κλείσετε στη φυλακή;
Σήμερα αισθάνθηκα να βιάζουν το σώμα μου, να μου κλέβουν την αναπνοή μου. Ποιοι είναι τελικά αυτοί οι << άγνωστοι >> που κάνουν κουμάντο στα δικά μας πνευμόνια; Στη ίδια τη ζωή μας; Στο μέλλον μας;

Γράφω πολύ οργισμένος μέσα στη άγρια νύχτα, εντελώς μηχανικά και αδυνατώ να βάλω τις σκέψεις μου σε κάποια λογική σειρά. Είμαι πολύ χάλια. Είμαι πολύ θυμωμένος, εκνευρισμένος, βρίζω συνεχώς τους πάντες που αισθάνομαι ότι είναι συνένοχοι και εμπλεκόμενοι στην καταστροφή του Δρυμού της Πάρνηθας. Δεν θέλω να ακούω άλλο για την δυστυχία μας, δεν θέλω να ακούω ειδήσεις, δεν θέλω να μάθω για τις μεταγραφές που έκανε ή δεν έκανε η ομάδα μου. Είμαι μέσα στην μελαγχολία αφού δεν ξέρω τι να πω στα παιδιά μου, για τον κόσμο που θα τους αφήσω, δεν θέλω να σκέφτομαι την ποιότητα της ζωής που έχουν μπροστά τους.

Τη νύχτα λένε δόθηκε τεράστια μάχη με δεκάδες αντλίες για να σωθεί από την φωτιά το Καζίνο και τελικά σώθηκε. Μπράβο σας, τα συγχαρητήρια μου. Είναι να τα ακούς και να κλαις καθώς ήταν το μόνο που τελικά και αν καιγόταν μικρή η ζημιά μεγάλο το όφελος, κι είναι το μόνο που τελικά σώθηκε ενώ γύρω του απλώνεται το απανθρακωμένο τοπίο. Για όλους εμάς που γνωρίσαμε αυτά το δάσος η εικόνα αυτού που απέμεινε τελικά είναι ένα ηχηρό χαστούκι, ένα πραγματικό σοκ. Δεν έμεινε σχεδόν τίποτα. Ο Δρυμός που αγαπήσαμε δεν υπάρχει πια. Η Πάρνηθα, η δική μας Πάρνηθα κάηκε! Πρόκειται για ένα τεράστιο, με όλη τη σημασία που κρύβει η λέξη ΤΕΡΑΣΤΙΟ, έγκλημα σε βάρος τη φύσης με ανυπολόγιστες συνέπειες για μας και τα παιδιά μας.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ ότι η Πάρνηθα κάηκε το 2007, από κακούς χειρισμούς κρατικών φορέων που άφησαν μια μικρή αρχικά φωτιά ανεξέλεγκτη να σπείρει την καταστροφή, επί ημερών μιας Νέας Διακυβέρνησης που ήρθε να ξαναθεμελιώσει το κράτος. Είχα την αυταπάτη να πιστεύω ότι τουλάχιστον αυτό το δάσος φυλασσόταν σαν κόρη οφθαλμού. Ελπίζω οι αρμόδιοι να κρατήσουν το site για τον Εθνικό Δρυμό Πάρνηθας ( εγώ συμβολικά θα το κρατήσω σαν σύνδεση στο δικό μου site ) έτσι ώστε οι επόμενες γενιές να είναι σε θέση να συγκρίνουν αυτό που υπήρχε με αυτό που τους στερήσαμε.

Advertisements

1 σχόλιο

  1. 10/07/2007 στις 5:38 μμ

    […] Στο post που ανέβασα στο site μου την 1 Ιουλίου 2007 με θέμα << Ένα δάκρυ για την Πάρνηθα >> έγραφα τελειώνοντας << Ελπίζω οι αρμόδιοι να […]


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: