Το μικρόβιο του τρεξίματος.

Την πρώτη μέρα που αρχίζεις το τρέξιμο βλέπεις μετά λύπης ότι τα πόδια σου σε πάνε μόνο λίγες εκατοντάδες μέτρα. Βλέπεις τους πιο παλιούς δρομείς να τρέχουν ακούραστα, ασταμάτητα, άνετα χωρίς σημάδια κόπωσης και σου φαίνονται υπεράνθρωποι. Αν δεν απογοητευτείς και τα παρατήσεις αμέσως και βγάλεις το πρώτο μισάωρο τότε αρχίζει σιγά-σιγά να μπαίνει μέσα σου το μικρόβιο. Όσο το σπορ το παλεύεις τόσο το μικρόβιο μπαίνει όλο και πιο βαθιά και μένει για πάντα. Αρχικά δεν ξέρεις από πού και πως το κόλλησες αλλά με τον καιρό διαπιστώνεις ότι πήγαινες γυρεύοντας και τώρα πια είναι πολύ αργά. Όλα αυτά απλά σημαίνουν ότι ανακάλυψες και αγάπησες το τρέξιμο, την άθληση στην πιο ποιητική, στην πιο λιτή μορφή της. Είναι τόσο απλό. Φοράς ένα ζευγάρι παπούτσια, βγαίνεις έξω και τρέχεις. Το πόσο θα τρέξεις δεν ορίζεται. Από λίγα μέχρι πολλές δεκάδες, για να μη πω και τρομάξει κανένας, μέχρι και εκατοντάδες χιλιόμετρα. Καταλαβαίνεις τότε ότι ο δρόμος της γειτονιάς σου δεν σε πάει μόνο στο περίπτερο για τσιγάρα, στο καφενείο για καφέ, στο fast food ή στο σουβλατζίδικο αλλά σε πάει τρέχοντας με χίλια σ ένα νέο τρόπο ζωής, στη ίδια τη ζωή. Από τη μια είναι όλα τα αθλήματα που λάτρευες ως τώρα σαν αθλητής ή θεατής. Το ποδόσφαιρο, το μπάσκετ, το κολύμπι, το ποδήλατο, αθλήματα που κι αυτά απαιτούσαν τις θυσίες τους, το χρόνο τους, τα έξοδα τους. Σε βελτίωσαν κι αυτά σωματικά και ψυχικά, σ έκαναν να γνωρίσεις καινούργιους φίλους, σ έκαναν να διασκεδάσεις ή και να διακριθείς. Ίσως πάλι να μην υπήρχε τίποτα πριν. Και τότε ήρθε το τρέξιμο.

Η μαγεία μιας απέραντης μοναξιάς σ ένα ασφαλτοστρωμένο δρόμο ή συντροφιά και η κουβεντούλα σε μια χωμάτινη διαδρομή μέσα σ ένα πάρκο ή ακόμη καλλίτερα στο δάσος, το τρέξιμο στο βουνό, ο παραλογισμός μιας κυκλικής αέναης διαδρομής στο στίβο του σταδίου, η εξάρτηση από ρολόγια, χρονόμετρα και από προκαθορισμένα περάσματα, η μάχη με τους χρόνους, η μάχη κάθε μέρα να νικάς τον εαυτό σου και να κάνεις νέα ατομικά ρεκόρ.
Φίλε μου καλέ, όταν τρέχεις μόνος ή και με παρέα είσαι πάντα ο εαυτός σου και ταυτόχρονα κοντά και δίπλα στους άλλους. Όπου και να σαι είσαι μέσα στη ζωή, στην πόλη, στο βουνό, στη φύση, στον στίβο. Παρατηρείς, βλέπεις, ακούς, μυρίζεις, σκέφτεσαι. Οι καθημερινές δυσκολίες της ζωής είναι πιο βατές ,τα προβλήματα σου μοιάζουν μικρότερα, οι θολές σου σκέψεις καθαρίζουν, τα άγρια ένστικτα σου ημερεύουν, τα συναισθήματα σου γίνονται πιο αγνά, αγαπάς πιο πολύ τον εαυτό σου και τον συνάνθρωπο σου. Τα χιλιόμετρα που διανύεις επιδρούν περισσότερο στο μυαλό και στην ψυχή σου παρά στους μύες και στην καρδιά σου. Στη ζωούλα μας υπάρχουν πολλά και όμορφα πράγματα. Πλούτη, χρήματα, αισθήματα, τέχνες, γνώση. Υπάρχει όμως και το τρέξιμο.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: