ΗΜΕΡΗΣΙΑ ΣΤΟ ΜΑΙΝΑΛΟ

Τριήμερο μπροστά μας και είπαμε λοιπόν να το αξιοποιήσουμε κατάλληλα. Προγραμματίσαμε λοιπόν με την παρέα Σάββατο πρώτη μέρα να πάμε μια βολτίτσα στην Αρκαδία. Η Αρκαδία τα τελευταία χρόνια έχει γίνει ο πιο συχνός προορισμός λέτε και μας μαγεύει. Να μη το κρύψουμε άλλωστε όπως θα έλεγε και ένας πρώην πρωθυπουργός η ορεινή Αρκαδία είναι πανέμορφη με καταπράσινους τους ορεινούς της όγκους. Πέρα από τα πανέμορφα δάση από έλατα που έχει είναι και πολύ εύκολο να την επισκεφτείς γιατί είναι κοντά στην Αθήνα και με πολύ καλό για τα δεδομένα της Ελλάδας οδικό δίκτυο

Παρασκευή βράδυ λίγο πριν την αναχώρηση αισθάνομαι ρίγη και αδιαθεσία. Πυρετός στο φουλ αλλά που ώρα για αναβολές…Πάνω απ όλα το ταξίδι, η φυγή από μια πόλη που μας πνίγει. Σάββατο πρωί πάλι πυρετός αλλά ώρα για αναχώρηση. Είχε και την σχετική κινησούλα στο οδικό δίκτυο αλλά τουλάχιστο ο καιρός άρχισε να φτιάχνει και η διάθεση άρχισε ν ανεβαίνει. Σε μιάμιση ώρα είχαμε περάσει την σήραγγα Αρτεμισίου και κάναμε την καθιερωμένη στάση για καφέ. Ώρα καφέ ώρα για κουβεντούλα χάθηκε αρκετή ώρα αλλά μπήκαμε πάλι στην πορεία για τον προορισμό μας. Έτσι σε λίγο στρίψαμε δεξιά μετά το πέρασμα των διοδίων για Λεβίδι. Όταν είδαμε την πινακίδα στρίψαμε δεξιά για Μαντινεία και μετά από 3 χιλιόμετρα συναντήσαμε μια πολύ παράξενη Εκκλησία φτιαγμένη σε στιλ Αρχαιοελληνικού ρυθμού.

IMG_0146

Ήταν ο ναός της Αγίας Φωτεινής που αξίζει κάποιος να τον επισκεφτεί και βρίσκεται δίπλα από τα αρχαία της Μαντινείας. Οι κολόνες αλλά και όλα μέσα και έξω από τον Ναό είναι εμπνευσμένα από την αρχαιότητα ενώ αυτό που με εντυπωσίασε πραγματικά ήταν η λιτότητα της Εκκλησίας.Μετά την Μαντινεία πάλι ξεκίνημα αυτή την φορά για τα ορεινά χωριά του Μαινάλου. Περάσαμε το όμορφο Λεβίδι με τον κάμπο του και αφού κάναμε τροφοδοσία σε πεντανόστιμες πατάτες που παράγει το οροπέδιο, περάσαμε και την Βυτίνα και πήγαμε δεξιά για Βαλτεσινίκο. Το Βαλτεσινίκο είναι ένα όμορφο ορεινό χωριό χτισμένο αμφιθεατρικά σε υψόμετρο 1150 μέτρων μέσα στις καρυδιές και στα έλατα. Μετά πήγαμε στη Λάστα ένα μικρό αλλά όμορφο χωριό σε υψόμετρο 1200 μέτρων με πλατάνια, με παραδοσιακή αρχιτεκτονική, με γάργαρα νερά που διαθέτει και ένα καφενείο χωρίς καταστηματάρχη αφού αυτοεξυπηρετείσαι και αφήνεις ότι θέλεις στο ταμείο που είναι εντελώς απροστάτευτο. Ήπιαμε λοιπόν τα τσιπουράκια μας και πήγαμε στην Κορφοξυλιά να δούμε το Σανατόριο της Μάνας που χτίστηκε λίγο μετά την Μικρασιατική Καταστροφή από την αδελφή του Παύλου Μελά. Το Σανατόριο είναι σπάνιο είδος Νοσοκομειακής Αρχιτεκτονικής και φιλοξενούσε πάσχοντες από φυματίωση γιατί πίστευαν ότι το ορεινό κλίμα προσφερόταν για Ανάρρωση. Το έργο άρχισε το 1925 και μπήκε σε λειτουργία το 1928 ενώ 10 χρόνια αργότερα το σανατόριο άρχισε να εγκαταλείπεται μετά και την θεραπεία της νόσου ενώ την κατοχή λεηλατήθηκε.

IMG_0152

Ώρα τώρα για φαγητό στο χωριό Μαγούλιανα που είναι σε υψόμετρο 1367 μέτρων και είναι το ψηλότερο κατοικημένο χωριό της Πελοποννήσου και ένα από τα ψηλότερα της Χώρας. Το χωριό είναι μέσα στα πλατάνια και το όνομα που φέρει είναι μοναδικό στην Ελλάδα, ενώ διέκρινα και 2 εκκλησίες μέσα στο χωριό με 2 πολύ ψηλά και πολύ όμορφα καμπαναριά. Σε ένα από τα ταβερνάκια του, φάγαμε πολύ καλό και σχετικά φτηνό φαγητό. Αφού γεμίσαμε το στομάχι ξεκινήσαμε και μέσω Ελάτης είπαμε να πάμε στη Στεμνίτσα.

IMG_0179

Περάσαμε από τον ομφαλό της Πελοποννήσου, από την καρδιά του Μαινάλου, μέσα από μια πανέμορφη διαδρομή γεμάτη έλατα που δεν χορταίνει το μάτι του ανθρώπου και το μόνο που σκέφτεσαι εκείνη την στιγμή είναι πως σε λίγες ώρες το όνειρο τελειώνει και γυρνάω Αθήνα. Αυτό όμως που πολύ με λύπησε ήταν ότι βρήκαμε χιόνι αλλά παρά το καταχείμωνο ήταν πολύ λίγο, δείγμα και αυτό των καιρών μας. Νύχτα φθάσαμε στην όμορφη Στεμνίτσα που ακόμη καλά κρατεί και διατηρεί την παραδοσιακή της μορφή με τα πέτρινα σπίτια, τις κεραμιδοσκεπές και τα καλντερίμια. Εδώ βγήκαν οι καλύτεροι καμπανάδες ενώ είναι γνωστή για τους σιδηρουργούς, τους ασημικούς και τους χρυσοχόους της. Το όνομα του χωριού είναι σλάβικο και αφού κάναμε και τα ψώνια μας σε ασημικά και σε φανταστικά γλυκά που παρασκευάζονται εκεί πήραμε αργά το βράδυ τον δρόμο της επιστροφής στην τσιμεντούπολη…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: