ΧΑΡΗΣ ΚΑΛΛΕΡΓΗΣ

Με τη θειά μου την Κοντύλω ( παραδοσιακό αποκριάτικο )

Με τη θειά μου την Κοντύλω
επηγαίναμε στο μύλο
Κούντα γω και κούντα κείνη
δίν’ ο Θεός και πέφτ’ εκείνη
πάνω γω από κάτω εκείνη

“Αχου Θειά και να’ σουν ξένη,
και το τι’ θελε να γένει”
“Κάμε, γιέ μου, τη δουλειά σου,
κι εγώ είμαι πάλι θειά σου”

Να κι ο μπάρμπας από πέρα,
τράκα τρούκα τη μαχαίρα:
“Βρ’ ανιψιέ, καταραμένε,
κι ίντα πολεμάς, καημένε;”

“Μπάρμπα, θερμασιά την πιάνει
και την πλάκωσα να γιάνει”
“Πλάκωσ’ την καλά, παιδί μου,
όπου να’ χεις την ευχή μου”.

Πολύ κέφι, καλής ποιότητας τσικουδιά, όμορφες αναμνήσεις από τον τόπο μας, καλή μουσική, ωραίο χορευτικό, μεγάλη λαοσύναξη και κυρίως όμορφες παρέες απ τα χωριά της Βιάννου και όχι μόνο. Τελικά μόνο η μεγάλη χιονοθύελλα μας άγχωσε λίγο. Και του χρόνου συμπατριώτες με καλλίτερο καιρό.

Σήμερα λίγο πολύ όλοι μας και ιδιαίτερα τα παιδιά περιμένουν τον στολισμό του σπιτιού με τα διάφορα στολίδια, αλλά αυτό που τα χαροποιεί περισσότερο είναι το δέντρο των Χριστουγέννων.
Το έθιμο του στολισμού του Χριστουγεννιάτικου δέντρου, που είναι ταυτόσημο με το πνεύμα των ημερών, λέγετε ότι το έφεραν στην χώρα μας οι Βαυαροί. Το 1833 για πρώτη φορά στην Ελλάδα στολίστηκε δέντρο στα Ανάκτορα του Όθωνα και μετά απ αυτό σε πολλά σπίτια της τότε Αθήνας. Κυρίως όμως μετά από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο το Χριστουγεννιάτικο δέντρο μπήκε σιγά – σιγά σε όλα τα Ελληνικά σπίτια. Το Χριστουγεννιάτικο δέντρο, από τη Γερμανία εξαπλώθηκε και στις άλλες Ευρωπαϊκές χώρες, για να φθάσει τελικά και στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού ωκεανού.
Πρόδρομος του Χριστουγεννιάτικου δέντρου ήταν το Χριστόξυλο ή Δωδεκαμερίτης ή Σκαρκάνζαλος. Ήταν ένα χοντρό ξύλο από αχλαδιά ή άγρια κερασιά. Κατά τη λαϊκή παράδοση τα αγκαθωτά δέντρα, απομακρύνουν τα δαιμόνια, όπως π.χ. τους καλικάντζαρους. Παλιότερα έβαζαν το Χριστόξυλο στο τζάκι τους την παραμονή των Χριστουγέννων. Η στάχτη των ξύλων θεωρούσαν ότι θα προφύλασσε το σπίτι τους και τα χωράφια τους από όλα τα κακά.
Σύμφωνα με μια εκδοχή, το στόλισμα του χριστουγεννιάτικου δέντρου καθιερώθηκε από τον Μαρτίνο Λούθηρο. Όπως λένε ο Λούθηρος περπατώντας συχνά τη νύχτα σε δασώδεις περιοχές και βλέποντας τα αστέρια να λάμπουν μέσα από τα κλαδιά των δέντρων, είχε την ιδέα να τοποθετήσει ένα φωτεινό δέντρο μέσα στο σπίτι του και το οποίο θα απεικόνιζε τον Έναστρο Ουρανό από τον οποίο ο Χριστός κατέβηκε στον κόσμο.

Στην Αρχαία Ελλάδα υπήρχε μια ανοιξιάτικη γιορτή με την οποία λατρευόταν η μητέρα Γη. Η Γαία δηλαδή, μητέρα όλων, θεών και των ανθρώπων. Αργότερα άρχισε να γιορτάζεται η κόρη της η Ρέα θεά της γονιμότητας που ήταν σύζυγος του Κρόνου και μάννα του Δία. Αργότερα στην Αγγλία του 1600 γιορταζόταν η “Mothering Sunday” την τέταρτη Κυριακή της Σαρακοστής για να τιμηθούν όλες οι μητέρες της Αγγλίας. Εκείνη τη μέρα όλοι οι υπηρέτες έπαιρναν από τα αφεντικά τους μία μέρα άδεια για να επισκεφτούν τα σπίτια τους και να περάσουν την μέρα τους μαζί με τις μητέρες τους. Όταν ο Χριστιανισμός επεκράτησε στην Ευρώπη ήπειρο, η γιορτή γινόταν προς τιμή της << Μητέρας Εκκλησίας >> αλλά με τα χρόνια οι δύο έννοιες έγιναν ένα και το αυτό, με αποτέλεσμα να ταυτισθεί η εκκλησία με την μητέρα. Η 2η Κυριακή του Μάη καθιερώθηκε σαν γιορτή της μητέρας για όλο το έθνος στις ΗΠΑ και αυτό οφείλεται στην σκέψη που είχε μια γυναίκα, η Ana Jarvis από την Φιλαδέλφεια. Η κυρία αυτή επειδή ήθελε να τιμήσει τη μνήμη της μητέρας της και λόγω της μεγάλης αγάπης που της έτρεφε, άρχισε το 1907 ένα αγώνα για να καθιερωθεί και επισήμως μια επίσημη γιορτή της μητέρας. Η προσπάθεια της απέδωσε και έτσι η γιορτή της μητέρας έγινε πια επίσημη εθνική γιορτή στην Αμερική το 1914 βάση ενός προεδρικού διατάγματος που την όριζε μάλιστα την δεύτερη Κυριακή του Μάη. Σήμερα η δεύτερη Κυριακή του Μάη έχει καθιερωθεί διεθνώς και ανάμεσα στις υπόλοιπες χώρες και η Ελλάδα γιορτάζει την γιορτή της μητέρας την Κυριακή αυτή.

Όπως όλες οι γιορτές έτσι και η γιορτή της μητέρας έχει χάσει τον χαρακτήρα της. Έτσι τα λιτά συμβολικά λουλούδια της ημέρας έγιναν ακριβές ανθοδέσμες και γλάστρες. Η γιορτή της μητέρας σήμερα είναι μια από τις πιο εμπορικές γιορτές με αποτέλεσμα να προβάλλεται περισσότερο για κερδοσκοπικούς λόγους παρά για το πραγματικό της νόημα.

Χρόνια πολλά σε όλες τις μητέρες.