ΧΑΡΗΣ ΚΑΛΛΕΡΓΗΣ

Sören Kruse

«Πριν το διαβήτη το τρέξιμο ήταν απλώς το πάθος μου. Μετά τη διάγνωση, έγινε η προσωπική μου σταυροφορία για να αλλάξω τον τρόπο με τον οποίο ο κόσμος αντιλαμβάνεται το διαβήτη»

Ο Σόρεν Κρούσε Λιλιόρε, είναι Δανός μαραθωνοδρόμος που συμμετέχει για πρώτη φορά στον Κλασσικό Μαραθώνιο της Αθήνας. Μόλις συμπλήρωσε τα τριάντα και ήδη έχει πετύχει τον στόχο του, να συμπληρώσει 30 μαραθώνιους πριν τα γενέθλιά του. Πόσο δύσκολο είναι να τρέχεις όμως, όταν έχεις να αντιμετωπίσεις και το διαβήτη;

Σε ηλικία 22 ετών και ενώ ήταν φοιτητής στο πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης στο τμήμα βιολογίας κάποια παράξενα συμπτώματα, πολυφαγία, πολυδιψία και πολυουρία τον οδήγησαν στο γιατρό. Στο άκουσμα της είδησης, ότι πάσχει από σακχαρώδη διαβήτη τύπου 1, ένοιωσε με μιας να σβήνουν τα όνειρά του. Μια μεγάλη λίστα από πολλά μη και άλλα τόσα πρέπει τον ζάλισαν. Όμως όσο συμβιβαζόταν με την ιδέα άρχισε να σκέφτεται ότι ο διαβήτης δεν θα βάλει φρένο στη ζωή του. Δεν θα διέκοπτε με τίποτα το αγαπημένο του σπορ, το τρέξιμο. Ούτε ο ίδιος ο γιατρός του πιστεύει σήμερα πως έχει συμμετάσχει σε 31 μαραθώνιους ταξιδεύοντας από τη Νότια Αφρική έως το Σινικό Τείχος της Κίνας.

Οκτώ χρόνια μετά καταρρίπτει το ένα προσωπικό ρεκόρ μετά το άλλο. Μόνο φέτος για να πετύχει τον στόχο του, 30 μαραθώνιους πριν τα 30, έτρεξε σε 10 μαραθώνιους σε διάστημα μόλις 9 μηνών. Συμμετείχε σε δύο από τους πιο σκληρούς και επίπονους μαραθώνιους τον Marathon de Sables και τον Olympus Marathon. Στον πρώτο διήνυσε 205 χιλιόμετρα, μέσα στην έρημο του Μαρόκο, σε διάστημα επτά ημερών φορτωμένος από την έναρξη μέχρι και τη λήξη τα απαραίτητα μαζί του. Έναν βαρύ σάκο που είχε τις ινσουλίνες του, τον μετρητή σακχάρου, και φυσικά την ενέργεια του, ισοτονικά ποτά και μπάρες δημητριακών. Στο δεύτερο διήνυσε 47 χιλιόμετρα σε επτά ώρες και πέντε λεπτά. Είχε ξεκινήσει από το υψόμετρο των μόλις 3 μέτρων για να ανέβει στα 2700 μέτρα που βρίσκεται και ο οροπέδιο των Μουσών. Όταν τερμάτισε η ανάσα του ήταν κομμένη. Τα πόδια του είχαν πρηστεί και έκαιγαν από την κούραση, αλλά η ικανοποίηση που ένιωθε ήταν μεγάλη: για μία ακόμη φορά είχε κατάφερε τρέχοντας να νικήσει τον διαβήτη!

Όταν τρέχει ο Σόρεν κάνει συνεχείς μετρήσεις σακχάρου , ελέγχοντας έτσι την κατάσταση της υγείας του- την ένεση ινσουλίνης μακράς διαρκείας την είχε κάνει το πρωί πριν ξεκινήσει τον αγώνα. Πλέον, όπως ο ίδιος τονίζει, γνωρίζει τόσο καλά τον οργανισμό και τις αντιδράσεις του, ώστε έχει γίνει ο γιατρός του εαυτού του. «Αντιλαμβάνομαι τα όρια του σώματός μου και γνωρίζω τις επιδόσεις μου κάτω από πίεση. Δεν έχω όμως τη διάθεση να ρισκάρω την υγεία μου. Όταν διαπιστώνω τα πρώτα σημάδια ζαλάδας και κόπωσης παίρνω τα μέτρα μου, αφού γνωρίζω πως κάτι δεν πάει καλά». Σπεύδει να προσθέσει πως ποτέ έως σήμερα δεν αντιμετώπισε πρόβλημα υγείας ενόσω έτρεχε.

Το γεγονός ότι θα τρέξει την κλασσική διαδρομή, τον γεμίζει χαρά και ικανοποίηση και υπόσχεται ότι θα καταφέρει να πετύχει χρόνο αντίστοιχο με το προσωπικό του ρεκόρ 2 ώρες 58 λεπτά και 40 δευτερόλεπτα που πραγματοποίησε πέρυσι στο μαραθώνιο του Βερολίνου.

Τον ενοχλεί που ο κόσμος δεν μιλάει ανοικτά για το πρόβλημα του διαβήτη και παροτρύνει κάθε διαβητικό να ασχοληθεί με ένα σπορ που ούτως ή άλλως θα τον βοηθήσει να περιορίσει τις επιπλοκές της ασθένειας. Εδώ κάνει μια σημείωση, «ο διαβήτης από μόνος του δεν είναι ασθένεια, ασθένεια τον κάνουν οι πολλές επιπλοκές» και συμπληρώνει «το οποιοδήποτε πρόβλημα είναι λογικό ότι μας φοβίζει, μόνο αν το αντιμετωπίσουμε με την ψυχή μας μπορούμε να ξεπεράσουμε και την λογική».

ΠΗΓΗ: Εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ Πέμπτη 5 Νοεμβρίου 2009

Ο Γιώργος Πάνος είναι ερασιτέχνης μαραθωνοδρόμος. Είναι ένας από τους Μαραθωνοδρόμους της χώρας μας, αν και το είδος αυτό του δρομέα στην Ελλάδα είναι σχετικά μικρό. Δεν είναι όμως μόνο Μαραθωνοδρόμος αφού έχει ήδη στο ενεργητικό του και αρκετούς Υπερμαραθωνίους. Αν και άρχισε σχετικά αργά το τρέξιμο, όπου τρέχουμε μαζί είναι πάντα ένας από τους πρώτους τερματίσαντες. Όποιο αγώνα και να φέρω τώρα στο μυαλό μου δεν θυμάμαι ποτέ να τα πήγε μέτρια. Και βέβαια μη μας διαφεύγει ότι είναι ένας εξελίξιμος δρομέας μεγάλων αποστάσεων. Αυτό όμως που έχει πάνω του και τον κάνει να ξεχωρίζει είναι η ταπεινότητα του, το ήθος του και το ακέραιο του χαρακτήρα του. Παιδί από καθαρό χρυσάφι. Έχει και τη Μαρία την μεγάλη του Αγάπη. Όταν τον πρωτογνώρισα ήταν η φίλη του. Τώρα είναι η γυναίκα του και μητέρα του πρώτου τους παιδιού. Της κορούλας τους. Γράφει γλαφυρά ο φίλος μου ο Γιώργος μέσα από το προσωπικό του blog ο Τρεχαλάκης << Τα μωρά σίγουρα δε συνοδεύονται από φυλλάδιο οδηγιών έτσι πάντα υπάρχει κάτι που διαφεύγει από όποιο βιβλίο σχετικό και να πιάσεις στα χέρια σου. Και πάντα μαθαίνουμε κάτι νέο. Προσωπικά πιστεύω ότι αν υπάρχει θεός σίγουρα είναι γυναίκα. Έχω τα δικά μου επιχειρήματα γι αυτό, μου τα επιβεβαίωσε και μου τα ενίσχυσε η εμπειρία που έζησα μέσα στην αίθουσα τοκετών 7 ολόκληρες ώρες μέχρι να βγει το πλασματάκι δίνοντας τέλος σε αγωνίες και άσχημες σκέψεις των τελευταίων ωρών. Μια μεγάλη περιπέτεια με αίσιο τέλος. ‘Aγγιξα τη κόρη μου πριν ακόμα κοπεί ο λώρος ….. ΑΝΕΚΤΙΜΗΤΟ. Η στάση της Μαρίας σε αυτά που πέρασε, η μαγκιά που έβγαλε, η υπομονή, η δύναμη που έκρυβε μέσα της . Δεν υπάρχει περίπτωση να φτάσω στα όρια μου ποτέ και να μην μου έρθουν στο νου αυτές οι στιγμές δίνοντας μου κουράγια να συνεχίσω, να ξεπεράσω ενδεχομένως τον εαυτό μου >>.

Πήρατε νομίζω μια μικρή γεύση από το Γιώργο. Γι αυτό δεν είναι τυχαίο ότι όταν μεγάλα έντυπα κάνουν αφιερώματα στον Μαραθώνιο δρόμο και στους αθλητές του αγώνα συχνά αναφέρονται στον Γιώργο. Έτσι λοιπόν πριν λίγες μέρες η εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ σε παρόμοιο αφιέρωμα αναφέρθηκε στον Γιώργο και στις δρομικές εμπειρίες του. Σας μεταφέρω την περιγραφή του και του εύχομαι από βάθους καρδιάς να χαίρεται την κορούλα του και το Μαράκι του. Όσο για σένα να σου ευχηθώ πολλά και καλά χιλιόμετρα και να ξέρεις Τρεχαλάκη ότι είμαι περήφανος που αισθάνομαι φίλος σου.

Το δικό μου νενικήκαμεν

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Δευτέρα 28 Σεπτεμβρίου 2009

Έχω τρέξει τον μαραθώνιο της Αθήνας τέσσερις φορές. Η πρώτη ήταν το 2004, έχοντας μόλις λίγους μήνες πριν ξεκινήσει το συστηματικό τρέξιμο στο πάρκο, με στόχο σε εκείνον τον αγώνα τον τερματισμό. Ακόμα άγνωστος ο μαραθώνιος σαν απόσταση και σαν αγώνας, τον αντιμετώπιζα με δέος, με επιφύλαξη, αλλά και σεβασμό. Με εφόδιο συμβουλές από πιο έμπειρους δρομείς που τρέχουμε μαζί τα απογεύματα και ένα ζευγάρι άσχετα αθλητικά παπούτσια, κατάφερα τον μεγάλο για μένα τότε στόχο σε 3 ώρες και 19 λεπτά. Συγκίνηση. Κι εκείνο το τρέμουλο στο σαγόνι απο τα συναισθήματα που σε κάνουν να δακρύζεις… Ένιωθα σπουδαίος. Είχα κάνει κάτι που οι περισσότεροι απο όσους γνώριζα τότε, δεν θα το κάνουν ποτέ στη ζωή τους -κάτι που ένα χρόνο πρίν και για μένα θα ήταν ακατόρθωτο.

2005: Έχοντας αποκτήσει εμπειρία και γνώσεις πάνω στα του τρεξίματος ανεβαίνει ο πύχης περά απο τον τερματισμό που είναι πάντα ο βασικός στόχος. Ήθελα να τρέξω σε κάτω απο 3 ώρες. Τελικά έκανα 2:52 και σχεδόν 50 δευτερόλεπτα και κάτι ακόμα. Η κοπέλα μου τότε (γυναίκα μου σήμερα) έχει τρέξει στο 10αρι και είναι εκεί και με περιμένει. Μαζί με τη μητέρα μου. Είμαι και πάλι στο στάδιο. Σημαντικό.

2006: Αυτή τη χρονιά στον Μαραθώνα στη γραμμή επάνω είμαι μαζί με τη Μαρία, το κορίτσι μου. Ένα φιλί στη πιστολιά και χωρίσαμε. Εκείνη στόχο τον τερματισμό. Εγώ  ήθελα να βγεί κάτω απο 2:50. Παρόλο που είχε αλλάξει κατα πολύ η προπόνηση και οι συνήθειες μου, η βελτίωση ήταν μόλις λίγα δευτερόλεπτα. Πάλι 2:52 και κάτι ψιλά. Σκέφτηκα, «μέχρι εδώ είσαι.  Δεν το έχεις για πιο κάτω». Όπως το σκεφτόμουν και για πολύ καιρό ακόμα. Όμως ήμουν και πάλι στο στάδιο. Κι εκείνη τη χρονιά ήμουν και αθλητής και θεατής που περίμενε τον άνθρωπο του να τερματίσει. Ήρθε η Μαρία πετυχαίνοντας τον τερματισμό της. Η κούραση του αγώνα λίγων ωρών νωρίτερα έδωσε τη θέση της στην ενέργεια να φωνάζω και να την χειροκροτώ. Ο πρώτος της μαραθώνιος. Και η συγκίνηση μου μεγαλύτερη από τότε, της δικής μου πρώτης φοράς.

2007: Ατομικό  ρεκόρ. Πλέον γνωρίζω τι σημαίνει μαραθώνιος. Προετοιμασία και αφοσίωση στην προπόνηση. Αλλά είμαι σίγουρος οτι δεν είναι  εύκολο το κάτω απο 2:50. Με τη Μαρία και πάλι μαζί στην αφετηρία. Πιστολιά εκκίνησης, φιλί, ραντεβού στο στάδιο ο καθένας στον ρυθμό του. Τον μισό αγώνα τον τρέχω με τον φίλο μου τον Γρηγόρη που με βοήθησε πολύ μέχρι να με αφήσει να συνεχίσω μόνος. Λίγο πριν το στάδιο συναντιέμαι με τον Βλάση. Είμαστε κουρασμένοι και οι δύο. Στη προσπάθεια να εμψυχώσει ο ένας τον άλλο πιανόμαστε απο το χέρι και μπαίνουμε μαζί στο στάδιο. Δύο ώρες, 46 λεπτά και κάτι δευτερόλεπτα. Αγκαλιά, χειροκροτήματα. Άλλη μια φορά συγκίνηση. Άλλη μια φορά στο στάδιο. Περιμένω τη Μαρία να τερματίσει. Την αγκαλιάζω, τη φιλάω, κάποιος μας τραβάει φωτογραφία. Λίγες μέρες μετά την βλέπουμε ολοσέλιδη σε μια απο αυτές τις αθηναϊκές  εβδομαδιαίες εφημερίδες που διανέμονται δωρεάν.

2009: Πρώτος στόχος ο τερματισμός. Φέτος έχω έναν ιδιαίτερο λόγο να είμαι στο στάδιο. Αυτές τις μέρες «έρχεται» η κόρη μου. Η σκέψη της και μόνο μου δίνει κουράγιο για όλα. Την περιμένουμε απο μέρα σε μέρα! Η Μαρία δεν θα τρέξει φέτος λόγω της εγκυμοσύνης, αλλά θέλουμε πολύ να έχει καλό καιρό εκείνη τη μέρα και να μπορεί να είναι εκεί με το μωρό μας στις κερκίδες όταν θα τερματίζω.

Να την πάρω αγκαλιά μετά τον αγώνα να της πω πολλά… Να της πω ευχαριστώ που είσαι εδώ… Ευχαριστώ για όλα…Τι θα μου μείνει αξέχαστο. Ο φίλος μου ο Αχιλλέας στο ύψος των Αμπελοκήπων. Κάθε χρόνο ο φίλος μου αυτός με περιμένει μόνος του, να μου φωνάξει «μπράβο αγόρι μου!» Ο Αχιλλέας έχει ζήσει απο κοντά την αλλαγή που έφερε επάνω μου τρέξιμο, αφήνοντας πίσω μου κακές συνήθειες και συναναστροφές που απέκτησα οταν άφησα για πρώτη φορά τον αθλητισμό. Ξέρει πόσο σημαντικό είναι για μένα το να τρέχω. Ένας άνθρωπος, περιμένει κυριακάτικα στον δρόμο μόνο για τη στιγμή που θα περάσω απο μπροστά του για να επιστρέψει μετά σπίτι του και να τον πάρω τηλέφωνο μόλις τερματίσω. Πρόπερσι είχε ψιλόβροχο και ήταν τελείως μόνος του κρατόντας  την ομπρέλα του, στο ίδιο σημείο να μου φωνάξει «μπράβο Γιωργάρα είσαι ο πιο γελαστός». Η εικόνα του με την ομπρέλα να με περιμένει χωρίς να με έχει δει ακόμα μου έρχεται συχνά και σε άλλους αγώνες που προσπαθώ να αντλήσω από κάπου κουράγιο. «Κοίτα με είμαι και φέτος εδώ, κοίτα με είμαι πολύ  χαρούμενος, είμαι καλά». Αυτό είναι το δικό μου νενικήκαμεν. Αυτό είναι για μένα ο τερματισμός μου στο Καλλιμάρμαρο.

* Ο Γιώργος Πάνος είναι ερασιτέχνης μαραθωνοδρόμος. Ρεκόρ στην απόσταση είναι οι 2 ώρες και 46 λεπτά, επίδοση που πέτυχε στην Αθήνα το 2007.

Η Πάρνηθα μας κάηκε πριν από 2 χρόνια και μαζί της ένας ακόμη ο τελευταίος και σημαντικότερος ίσως πνεύμονας οξυγόνου στο λεκανοπέδιο Αττικής. Η Πάρνηθα δεν κάηκε απλώς. Μαζί της πέθαναν εκατοντάδες είδη ζώων, ερπετών, πουλιών και το κυριότερο όλων, μαζί της πέθανε η λογική μας. Ακόμα δεν χωράει ο νους μου την αδιαφορία και την ανικανότητα τότε της κρατικής μηχανής. Η πυρκαγιά κάποια στιγμή έσβησε, τα αποκαΐδια έμειναν και τα καμένα δέντρα όμως κείτονται ακόμη εκεί σαν να μας θυμίζουν πως δεν πρέπει να ξεχάσουμε ποτέ το αγαπημένο μας βουνό. Γι αυτό πρέπει κα σφίγγουμε πότε-πότε την καρδιά μας και να ανεβαίνουμε στο βουνό. Πολλές δραστηριότητες διεξάγονται ακόμη εκεί όπως και τότε. Αγώνες τρεξίματος, αγώνες ποδηλάτου, πεζοπορίες και πολλά άλλα δρώμενα. Αύριο λοιπόν θα γίνει ο 26ος Γύρος Πάρνηθας ο οποίος διοργανώνεται από τον Ελληνικό Ορειβατικό Σύλλογο Αχαρνών . Ένας από τους πιο όμορφους αγώνες δρόμου που πραγματοποιούνται κάθε χρόνο σε κάθε γωνιά της Πατρίδας μας. Να λοιπόν η ευκαιρία. Χρέος κάθε δρομέα είναι να παρευρεθεί, αν μη τι άλλο για να δείξουμε ότι έστω και καμένη δεν θα σβήσει ποτέ από την μνήμη μας και ότι ευχαριστούμε το βουνό για το οξυγόνο την χαρά και την διασκέδαση που μας πρόσφερε απλόχερα όλα αυτά τα χρόνια.

Ακολουθεί η προκήρυξη του αγώνα.

ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΟΡΕΙΒΑΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΑΧΑΡΝΩΝ

ΕΤΟΣ  ΙΔΡΥΣΕΩΣ: 1976

Μέλος των Ελληνικών Ομοσπονδιών:

ΟΡΕΙΒΑΣΙΑΣ & ΑΝΑΡΡΙΧΗΣΗΣ — ΧΙΟΝΟΔΡΟΜΙΑΣ — ΠΟΔΗΛΑΣΙΑΣ — ΤΖΟΥΝΤΟ — ΣΚΑΚΙ

Αχαρνές 19-8-2009

Δ Ε Λ Τ Ι Ο Τ Υ Π Ο Υ

“26ος Γύρος Πάρνηθας”

Ο Ελληνικός Ορειβατικός Σύλλογος Αχαρνών ανακοινώνει τη διοργάνωση του 26ου ΓΥΡΟΥ ΠΑΡΝΗΘΑΣ για την Κυριακή 27 Σεπτεμβρίου 2009.

Ο αγώνας συνδιοργανώνεται με το Δήμο Αχαρνών για 26η συνεχή χρονιά και σκοπεύει στη διάδοση των αθλημάτων βουνού, την ανάπτυξη του μαζικού αθλητισμού, τη σύσφιξη των σχέσεων των νέων ανθρώπων και στο να δώσει την ευκαιρία σε πολύ κόσμο να βρεθεί για μια ακόμη φορά στο αγαπημένο του βουνό.

Ο 26ος ΓΥΡΟΣ ΠΑΡΝΗΘΑΣ περιλαμβάνει 2 διαδρομές. Τη μεγάλη των 16 χλμ. για τους ενήλικες (άνδρες και γυναίκες) και τη μικρή των 4 χλμ. για τα παιδιά (αγόρια και κορίτσια κάτω των 16 ετών).

Η εκκίνηση για το μεγάλο γύρο θα δοθεί στις 10.00΄ ακριβώς και των παιδιών στις 10.15΄. Στη διαδρομή των 16 χλμ. θα υπάρχουν 3 σημεία παροχής νερού και μέριμνα αντιμετώπισης εκτάκτων περιστατικών.

Αφετηρία και τερματισμός του αγώνα θα είναι ο χώρος μπροστά στην εκκλησία της Αγίας Τριάδας και η απονομή των βραβείων θα γίνει στις 13.00΄ στον ίδιο χώρο. Σε όλους τους δρομείς θα δοθούν αναμνηστικά μετάλλια και διπλώματα ενώ για τους πρώτους των 15 κατηγοριών (κατά φύλλο και ηλικία) έχουν αθλοθετηθεί κύπελλα!

ΠΡΟΣΟΧΗ: Για όσους δεν διαθέτουν ΙΧ όχημα, υπάρχει το λεωφορείο της γραμμής 714 από πλατεία Βάθη και ώρες αναχώρησης 6.40΄, 8.00΄ π.μ. και επιστροφής από Πάρνηθα 4.00΄, 5.10΄ μ.μ.

Πληροφορίες στα τηλέφωνα:

2102461528, 2102404100

Η δημοσιογράφος της «Ουάσιγκτον Ποστ» περιγράφει πως κέρδισε τη μάχη με την κατάθλιψη.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Τετάρτη 16 Σεπτεμβρίου 2009, στην εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ

Από την παιδική μου ηλικία πάλευα να ξεπεράσω την κατάθλιψη που μου κατέστρεφε τη ζωή. Όταν η ψυχοθεραπεία και τα φάρμακα απέτυχαν να με βοηθήσουν, στράφηκα σε άλλους δρόμους. Το τρέξιμο μού έσωσε τη ζωή.

Όταν τερμάτισα στον μαραθώνιο της Βοστώνης σκέφτηκα ότι αυτή ήταν η μεγαλύτερη νίκη μου. Όμως συνειδητοποίησα ότι ο πιο σημαντικός αγώνας της ζωής μου ήταν η χρόνια κατάθλιψη. Και με τον τερματισμό μου έδειξα ότι την κερδίζω και αυτήν. Δεν μπορώ να πω με σιγουριά πότε άρχισαν να ελέγχουν την καθημερινότητά μου οι ζοφερές σκέψεις. Θυμάμαι όμως, όταν ήμουν 6 ετών, να κλαίω διαρκώς.

Δεν κοιμόμουν τα βράδια και όταν τα κατάφερνα είχα εφιάλτες. Σταμάτησα να τρώω και αισθανόμουν διαρκώς ότι κάτι επρόκειτο να συμβεί, είτε στους γονείς μου είτε σε μένα. Με ταλαιπωρούσαν έντονοι πονοκέφαλοι και άρχισα να κάνω παρανοϊκές σκέψεις και να παθαίνω κρίσεις πανικού. Όλοι ήθελαν να με βοηθήσουν αλλά δεν ήξεραν πώς, γιατί ήταν τα μέσα της δεκαετίας του ΄70 και η ιατρική κοινότητα δεν πίστευε ότι ήταν δυνατόν τα μικρά παιδιά να πάσχουν από κατάθλιψη. Τα πράγματα χειροτέρεψαν στην εφηβεία μου οπότε και άρχισα να σκέφτομαι την αυτοκτονία.

Η μητέρα μου παρενέβη και με οδήγησε στην ψυχοθεραπεία, την οποία επειδή δεν απέδωσε ακολούθησε φαρμακευτική αγωγή και πλήθος άλλων θεραπειών που συχνά είχαν έντονες παρενέργειες. Και μετά ανακάλυψα το τρέξιμο. Το τρέξιμο και τους μακρινούς περιπάτους, για να είμαι ακριβής.

Μια ημέρα, κατά την οποία αισθανόμουν πολύ πιεσμένη, έφυγα από το σπίτι μου και άρχισα να περπατώ προς ένα κοντινό βουνό. Εκείνη την πρώτη μέρα περπάτησα πολύ και όταν γύρισα ήμουν ενθουσιασμένη για τα μονοπάτια που είχα ανακαλύψει. Η μητέρα μου περίεργη για το πόσο είχα περπατήσει με έβαλε στο αυτοκίνητο και διαπιστώσαμε ότι είχα κάνει 45 χιλιόμετρα- που έκαναν πολύ περισσότερο καλό στην ψυχική μου υγεία απ΄ ό,τι όλες οι θεραπείες και τα φάρμακα.

Από εκείνη τη στιγμή και μετά περπατούσα ώρες και ώρες, σχεδόν κάθε μέρα. Όποτε είχα ελεύθερο χρόνο περπατούσα, όλο το Σαββατοκύριακο, καλύπτοντας πολλά χιλιόμετρα κάθε φορά και ακόμα περισσότερα το καλοκαίρι. Συχνά έπαιρνα ένα σακίδιο και κοιμόμουν τα βράδια έξω. Στην αρχή η μητέρα μου ανησύχησε κυρίως επειδή επέμενα να είμαι μόνη. Όμως η εντυπωσιακή αλλαγή στη διάθεσή μου την καθησύχασε. Έκτοτε όποτε έχω σταματήσει την άσκηση τα συμπτώματα της κατάθλιψης επανεμφανίζονται έντονα, γι΄ αυτό και πλέον προσπαθώ πάντα να ακολουθώ έναν τρόπο ζωής που μου επιτρέπει τους μεγάλους περιπάτους ή το τρέξιμο.

Πλέον όποτε αισθάνομαι άσχημα, βγαίνω έξω και τρέχω.

Συνήθως η διάθεσή μου βελτιώνεται μόλις βγω από την πόρτα, εν μέρει πιστεύω, επειδή παίρνω την ευθύνη να κάνω κάτι. Όσο πιο γρήγορα τρέχω τόσο πιο γρήγορα φτιάχνει η διάθεσή μου. Και όταν καλύπτω μεγάλες αποστάσεις, οι σκέψεις μου δεν γίνονται απλά θετικές αλλά και δημιουργικές.

Βελτιώνει την ψυχική υγεία

ΥΠΑΡΧΟΥΝ πολλές ιατρικές έρευνες που επιβεβαιώνουν ότι το τρέξιμο βελτιώνει την ψυχική υγεία. Παρ΄ ότι τα οφέλη είναι διαφορετικά σε κάθε άτομο, είναι γενικά αποδεκτό ότι η άσκηση είναι εξίσου βοηθητική στο ξεπέρασμα της ήπιας κατάθλιψης όσο τα φάρμακα και η ψυχοθεραπεία. Δεν είναι ξεκάθαρο ακόμα γιατί ακριβώς συμβαίνει αυτό. Πολλοί πιστεύουν πως η άσκηση έχει νευροχημικές επιπτώσεις στον εγκέφαλο που μιμούνται τις επιδράσεις των αντικαταθλιπτικών. Όμως, ενώ τα φάρμακα αυτά τονώνουν μερικούς επιλεγμένους νευροδιαβιβαστές που βελτιώνουν τη διάθεση, οι έρευνες δείχνουν ότι η άθληση τονώνει περισσότερους, μεταξύ των οποίων τη σεροτονίνη, την ντοπαμίνη, την ενδορφίνη και την επινεφρίνη που παίζουν κρίσιμο ρόλο στην κατάθλιψη. Η άσκηση περιορίζει επίσης τα επίπεδα της κορτιζόλης, που είναι η ορμόνη του στρες. Έρευνα του 2006 που δημοσιεύτηκε στην Επιθεώρηση Ψυχιατρικής και Νευροεπιστήμης ανέφερε ότι η κατάθλιψη συνδέεται με μείωση στη νευρογένεση, τη διαδικασία σύνθεσης νέων νευρώνων στον εγκέφαλο και ότι η άσκηση που όπως είναι γνωστό προωθεί την ανάπτυξη νέων νευρώνων στον εγκέφαλο, είναι αποτελεσματική γι΄ αυτόν ακριβώς τον λόγο. Υπάρχουν επίσης ενδείξεις ότι τα θεραπευτικά οφέλη αυξάνονται με την ένταση της άσκησης. «Με 20 έως 30 λεπτά έντονης άθλησης έχουμε 5-6 ώρες επίδρασης, δηλαδή περιορισμό του άγχους, του θυμού, της κούρασης και άλλων αρνητικών συναισθημάτων», λέει ο κλινικός ψυχολόγος Κιθ Γιόνσγκαρντ.

Ο Γιαπωνέζος Μαραθωνοδρόμος Keizo Yamada αφού έτρεξε τρεις Μαραθώνιους συνολικά την τελευταία χρόνιά, πήρε την μεγάλη απόφαση να αποσυρθεί από την αγωνιστική δραστηριότητα στην ηλικία της νιότης των 81 ετών. Ο Γιαπωνέζος Μαραθωνοδρόμος Yamada δεν είναι όποιος κι όποιος. Το 1952 πήρε μέρος στους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Ελσίνκι. Την επόμενη χρονιά είχε τη μεγαλύτερη επιτυχία της αθλητικής του καριέρας, κερδίζοντας τον Μαραθώνιο της Βοστόνης. Έκτοτε, η Βοστόνη έγινε και ο αγαπημένος του προορισμός αφού πήρε μέρος συνολικά 19 φορές στον Μαραθώνιο της πόλης με τελευταία φορά φέτος, το έτος 2009. Τερμάτισε σε 5 ώρες και 34 λεπτά ενώ ένα μήνα πριν είχε τερματίσει και στον Μαραθώνιο του Τόκιο. Ο «Σιδερένιος Άνδρας» όπως είναι το παρατσούκλι του θα συνεχίσει βέβαια τις δρομικές του προπονήσεις των περίπου 20 χιλιομέτρων ημερησίως, αλλά θα σταματήσει να αγωνίζεται σε Μαραθώνιους.

Ο ίδιος δηλώνει: «Δεν γίνομαι φυσικά νεότερος και πλέον δεν θα συνεχίσω να τρέχω σε Μαραθώνιους Δρόμους. Όμως θα συνεχίσω να τρέχω για την διασκέδαση μου, αλλά και για να κρατιέμαι σε καλή φόρμα».

Έχει απόλυτο δίκιο. Κατ αρχή γιατί είχε την τόλμη να βάλει ένα τέρμα από τη στιγμή που ένοιωσε πως ήρθε η ώρα – έστω και στα 81 του – δύσκολο για Δρομέα και έπειτα γιατί ακόμα κι εκτός αγώνων Μαραθώνιου Δρόμου παραμένει ένας ρομαντικά αμετανόητος αθλητής. Όποιος προπονείται και αγωνίζεται πάνω από 60 χρόνια ξέρει ότι ο πρωταθλητισμός και η ισορροπία της άθλησης δεν μπορούν να δέσουν αρμονικά.

Όμως όπως ενέπνευσε τους δρομείς του κόσμου το 1952 – 1953, έτσι εμπνέει ακόμα και σήμερα εμάς, την ίδια κατηγορία ανθρώπων με την γενναία απόφαση του.