Το ΕΚΕΔΙ για την 14 Νοεμβρίου, Παγκόσμια Ημέρα Διαβήτη

Νοεμβρίου 13, 2009 στο 6:08 μμ (ΔΙΑΤΡΟΦΗ, ΔΙΑΦΟΡΑ, ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ, ΕΠΙΣΤΗΜΗ, ΠΑΙΔΙΚΗ ΠΑΧΥΣΑΡΚΙΑ, ΠΑΧΥΣΑΡΚΙΑ)

Σε μία σοβαρή παγκόσμια επιδημία αναδεικνύεται ο σακχαρώδης διαβήτης, καθώς αποτελεί τη βασική αιτία θανάτου για περίπου 7.000.000 άτομα ετησίως σε παγκόσμιο επίπεδο και συνδέεται με αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης καρδιαγγειακών επεισοδίων.

Tαυτόχρονα προκαλεί σημαντικό αριθμό άλλων σοβαρών επιπλοκών, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονται η χρόνια νεφρική ανεπάρκεια, οι μόνιμες βλάβες του αμφιβληστροειδούς του οφθαλμού, και το διαβητικό πόδι. Είναι λοιπόν πασιφανές ότι η επιδημία ευρίσκεται εκτός ελέγχου και απαιτούνται παγκοσμίως, ταχύτατα πλέον δραστικές επεμβάσεις όπως διεξοδικά συζητήθηκε προ 15νθημέρου στο 20ο Παγκόσμιο Συνέδριο για τον Διαβήτη στο Μόντρεαλ, Καναδάς.

Σύμφωνα με την Παγκόσμια Συνομοσπονδία για την καταπολέμηση του Διαβήτη, την τελευταία 20ετία έχει σημειωθεί ραγδαία αύξηση της συχνότητας της νόσου, με αποτέλεσμα σήμερα να πάσχουν από αυτήν 285.000.000 άνθρωποι, δηλαδή το 6,6% του πληθυσμού της γης, έναντι των 151.000.000 το 2000, ενώ μέχρι το 2030 υπολογίζεται ότι θα νοσούν 438.000.000 άνθρωποι. Τουλάχιστον το 50% όσων πάσχουν από διαβήτη κατά κύριο λόγο τύπου 2, δεν το γνωρίζουν και το ποσοστό αυτό μπορεί να φτάσει σε μερικές χώρες ακόμα και το 80%!

Στη χώρα μας από σακχαρώδη διαβήτη πάσχει περίπου το 12% του γενικού πληθυσμού. Η νόσος έχει υψηλότερη συχνότητα εμφάνισης στο δυτικό κόσμο, ιδιαίτερα ο διαβήτης τύπου ΙΙ, και αυτό αποτελεί μια σαφή ένδειξη για τη συσχέτισή της με το σύγχρονο τρόπο ζωής, τις διατροφικές μας συνήθειες και την έλλειψη σωματικής άσκησης.

Όπως είναι γνωστό, ο διαβήτης είναι μια χρόνια μεταβολική νόσος, η οποία κατηγοριοποιείται σε τύπο Ι και ΙΙ, και οφείλεται στην έλλειψη ή στην διαταραχή της δράσεως της ινσουλίνης, μιας ορμόνης ζωτικής σημασίας που εκκρίνεται από το πάγκρεας.

Η ινσουλίνη ενεργεί ως κλειδί που ανοίγει τις κατάλληλες διόδους των κυττάρων για την είσοδο εκτός των άλλων της γλυκόζης (σάκχαρο) και την παραγωγή ενέργειας αλλά και άλλων μεταβολικών λειτουργιών.

Στο διαβήτη, είτε το πάγκρεας δεν παράγει επαρκείς ποσότητες ινσουλίνης και έτσι αυτή δεν επαρκεί για να εισχωρήσει στα κύτταρα, είτε ελαττώνεται η ευαισθησία των κυττάρων σε αυτήν, οπότε και πάλι δεν είναι δυνατή η χρησιμοποίηση της παραγόμενης ποσότητας από τον οργανισμό. Έτσι, η νόσος χαρακτηρίζεται από αύξηση της συγκέντρωσης της γλυκόζης στο αίμα (υπεργλυκαιμία), η οποία μπορεί να οδηγήσει σε οξείες (διαβητικό κώμα) είτε σε χρόνιες (παθήσεις των αγγείων) επιπλοκές.

Τα παραπάνω τόνισε ο Πρόεδρος του Εθνικού Κέντρου Έρευνας, Πρόληψης και Θεραπείας του Σακχαρώδη Διαβήτη και των επιπλοκών του Καθηγητής κ. Σωτήριος Α. Ράπτης, με αφορμή τον ετήσιο εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας κατά του Διαβήτη στις 14 Νοεμβρίου.

Η ημέρα αυτή έχει οριστεί από την Διεθνή Συνομοσπονδία για των Σακχαρώδη Διαβήτη (IDF) ως ημέρα επίσημου εορτασμού, καθώς αποτελεί την ημερομηνία των γενεθλίων του Frederick Banting, ο οποίος, μαζί με τον Charles Best, συνέλαβε πρώτος την ιδέα που οδήγησε στην ανακάλυψη της ινσουλίνης το 1922.

Όπως υπογράμμισε ο κ. Ράπτης, το θέμα της Παγκόσμιας Ημέρας για την περίοδο 2009 – 2013 είναι η «Εκπαίδευση και Πρόληψη για το Διαβήτη (Diabetes Education and Prevention) και το σλόγκαν της εκστρατείας για το 2009 ‘Κατανοώ το Διαβήτη και Αναλαμβάνω τον Έλεγχο» (Understand Diabetes and Take Control), καταδεικνύουν περισσότερο από ποτέ την ολοένα αυξανόμενη ανάγκη για έγκυρη ενημέρωση πασχόντων και μη, σχετικά με την έγκαιρη αναγνώριση και ταυτοποίηση των συμπτωμάτων της νόσου, καθώς και παγκόσμια επαγρύπνηση για την αποτελεσματική αντιμετώπισή της.

Τα άτομα με διαβήτη είναι υποχρεωμένα να αναλαμβάνουν τα ίδια το 95% της ευθύνης της καθημερινής θεραπευτικής φροντίδας τους, γεγονός το οποίο προϋποθέτει τη συνεχή και υψηλού επιπέδου εκπαίδευσή τους για τη διαχείριση της νόσου τους.

Επιπλέον ο κ. Ράπτης τόνισε, ότι εκτός του ιατρικού προβλήματος, η εξάπλωση του σακχαρώδη διαβήτη, αποτελεί σε όλη την υφήλιο, ένα τεράστιο οικονομικό πρόβλημα, το οποίο μπορεί να χαρακτηρισθεί, σαν μία παγκόσμια σοβαρή οικονομική απειλή.

Σύμφωνα με τους υπολογισμούς της Παγκόσμιας Διαβητολογικής Συνομοσπονδίας (της οποίας ο πρόεδρος του Ε.ΚΕ.ΔΙ. είναι ισόβιο μέλος) από τον σακχαρώδη διαβήτη και τις επιπλοκές του η επιβάρυνση των ετήσιων προϋπολογισμών υγείας σε όλα τα κράτη της υφηλίου, είναι σήμερα, το λιγότερο 376 δισεκατομμύρια δολάρια και υπολογίζεται με την ίδια εξέλιξη, το 2030 να έχει ξεπεράσει τα 490 δισεκατομμύρια δολάρια.

Η παλαιότερη δοξασία ότι ο σακχαρώδης διαβήτης ιδιαίτερα τύπου 2, εμφανίζεται μόνον σε ασθενείς υψηλοτέρων οικονομικών εισοδημάτων, δεν ευσταθεί πλέον. Σήμερα γνωρίζουμε ότι π.χ. οι Ινδίες έχουν 50 εκατομμύρια άτομα με διαβήτη (παγκόσμια ο υψηλότερος αριθμός) η Κίνα 43 εκατομμύρια, οι Η.Π.Α. 27 εκατομμύρια, η Ρωσία 10 εκατομμύρια και η Βραζιλία 8 εκατομμύρια. Τόσο στην Γερμανία όσο και στην Ελλάδα η συχνότητα των ατόμων με διαβήτη είναι της τάξεως του 12%. Η εκατοστιαία αναλογία του πληθυσμού σε άτομα με διαβήτη είναι π.χ.: στις νήσους του Ειρηνικού 31%, στα Αραβικά Εμιράτα 19%, στην Σαουδική Αραβία 17% και στο Bahrain 15%.

Eίναι πλέον σήμερα διεθνώς παραδεκτό ότι η έγκαιρη παρέμβαση στους διαβητικούς τύπου 2 και βέβαια η πρόληψη, είναι σωτήριες για την περαιτέρω εξέλιξη της νόσου. Πέντε κιλά απώλεια σωματικού βάρους, επιφέρει μια σημαντική πτώση της Γλυκοζυλιωμένης Αιμοσφαιρίνης κατά 2 μονάδες, γεγονός που οδηγεί σε μία ελάττωση των απωτέρων επιπλοκών κατά 25 έως 30%.

Η γνωστή μεσογειακή δίαιτα και η κατάλληλη σωματική άσκηση αποτελούν την καλύτερη μέθοδο πρόληψης του Διαβήτη τύπου 2, και τις περισσότερες φορές οδηγούν σε ρύθμιση του εκτροχιασμένου σακχάρου, χωρίς φάρμακα.

Νέα ανάλογα ινσουλίνης, ταχείας και βραδείας δράσεως, αλλά ιδίως η δυνατότητα με δισκία, κινητοποιήσεως μιας ορμόνης (GLP-1) από το λεπτό έντερο και η δράση της στα β-κύτταρα του παγκρέατος, οδηγούν στην έκκριση ινσουλίνης από το πάγκρεας μέσω του φυσιολογικού δρόμου εκκρίσεως της, χωρίς τον κίνδυνο υπογλυκαιμιών.

Η εξατομικευμένη αντιμετώπιση από τον ειδικό γιατρό και η ειλικρινής συνεργασιμότητα των ατόμων με διαβήτη με τον γιατρό τους, οδηγούν στην άρτια ρύθμιση των και την αποφυγή των απώτερων επιπλοκών της νόσου.

Γράψτε ένα σχόλιο

Τρέχοντας με διαβήτη

Νοεμβρίου 9, 2009 στο 11:16 μμ (RUNNING, ΔΙΑΤΡΟΦΗ, ΔΙΑΦΟΡΑ, ΕΠΙΣΤΗΜΗ, ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΠΑΙΔΙΚΗ ΠΑΧΥΣΑΡΚΙΑ, ΠΑΧΥΣΑΡΚΙΑ)

Sören Kruse

Sören Kruse

«Πριν το διαβήτη το τρέξιμο ήταν απλώς το πάθος μου. Μετά τη διάγνωση, έγινε η προσωπική μου σταυροφορία για να αλλάξω τον τρόπο με τον οποίο ο κόσμος αντιλαμβάνεται το διαβήτη»

Ο Σόρεν Κρούσε Λιλιόρε, είναι Δανός μαραθωνοδρόμος που συμμετέχει για πρώτη φορά στον Κλασσικό Μαραθώνιο της Αθήνας. Μόλις συμπλήρωσε τα τριάντα και ήδη έχει πετύχει τον στόχο του, να συμπληρώσει 30 μαραθώνιους πριν τα γενέθλιά του. Πόσο δύσκολο είναι να τρέχεις όμως, όταν έχεις να αντιμετωπίσεις και το διαβήτη;

Σε ηλικία 22 ετών και ενώ ήταν φοιτητής στο πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης στο τμήμα βιολογίας κάποια παράξενα συμπτώματα, πολυφαγία, πολυδιψία και πολυουρία τον οδήγησαν στο γιατρό. Στο άκουσμα της είδησης, ότι πάσχει από σακχαρώδη διαβήτη τύπου 1, ένοιωσε με μιας να σβήνουν τα όνειρά του. Μια μεγάλη λίστα από πολλά μη και άλλα τόσα πρέπει τον ζάλισαν. Όμως όσο συμβιβαζόταν με την ιδέα άρχισε να σκέφτεται ότι ο διαβήτης δεν θα βάλει φρένο στη ζωή του. Δεν θα διέκοπτε με τίποτα το αγαπημένο του σπορ, το τρέξιμο. Ούτε ο ίδιος ο γιατρός του πιστεύει σήμερα πως έχει συμμετάσχει σε 31 μαραθώνιους ταξιδεύοντας από τη Νότια Αφρική έως το Σινικό Τείχος της Κίνας.

Οκτώ χρόνια μετά καταρρίπτει το ένα προσωπικό ρεκόρ μετά το άλλο. Μόνο φέτος για να πετύχει τον στόχο του, 30 μαραθώνιους πριν τα 30, έτρεξε σε 10 μαραθώνιους σε διάστημα μόλις 9 μηνών. Συμμετείχε σε δύο από τους πιο σκληρούς και επίπονους μαραθώνιους τον Marathon de Sables και τον Olympus Marathon. Στον πρώτο διήνυσε 205 χιλιόμετρα, μέσα στην έρημο του Μαρόκο, σε διάστημα επτά ημερών φορτωμένος από την έναρξη μέχρι και τη λήξη τα απαραίτητα μαζί του. Έναν βαρύ σάκο που είχε τις ινσουλίνες του, τον μετρητή σακχάρου, και φυσικά την ενέργεια του, ισοτονικά ποτά και μπάρες δημητριακών. Στο δεύτερο διήνυσε 47 χιλιόμετρα σε επτά ώρες και πέντε λεπτά. Είχε ξεκινήσει από το υψόμετρο των μόλις 3 μέτρων για να ανέβει στα 2700 μέτρα που βρίσκεται και ο οροπέδιο των Μουσών. Όταν τερμάτισε η ανάσα του ήταν κομμένη. Τα πόδια του είχαν πρηστεί και έκαιγαν από την κούραση, αλλά η ικανοποίηση που ένιωθε ήταν μεγάλη: για μία ακόμη φορά είχε κατάφερε τρέχοντας να νικήσει τον διαβήτη!

Όταν τρέχει ο Σόρεν κάνει συνεχείς μετρήσεις σακχάρου , ελέγχοντας έτσι την κατάσταση της υγείας του- την ένεση ινσουλίνης μακράς διαρκείας την είχε κάνει το πρωί πριν ξεκινήσει τον αγώνα. Πλέον, όπως ο ίδιος τονίζει, γνωρίζει τόσο καλά τον οργανισμό και τις αντιδράσεις του, ώστε έχει γίνει ο γιατρός του εαυτού του. «Αντιλαμβάνομαι τα όρια του σώματός μου και γνωρίζω τις επιδόσεις μου κάτω από πίεση. Δεν έχω όμως τη διάθεση να ρισκάρω την υγεία μου. Όταν διαπιστώνω τα πρώτα σημάδια ζαλάδας και κόπωσης παίρνω τα μέτρα μου, αφού γνωρίζω πως κάτι δεν πάει καλά». Σπεύδει να προσθέσει πως ποτέ έως σήμερα δεν αντιμετώπισε πρόβλημα υγείας ενόσω έτρεχε.

Το γεγονός ότι θα τρέξει την κλασσική διαδρομή, τον γεμίζει χαρά και ικανοποίηση και υπόσχεται ότι θα καταφέρει να πετύχει χρόνο αντίστοιχο με το προσωπικό του ρεκόρ 2 ώρες 58 λεπτά και 40 δευτερόλεπτα που πραγματοποίησε πέρυσι στο μαραθώνιο του Βερολίνου.

Τον ενοχλεί που ο κόσμος δεν μιλάει ανοικτά για το πρόβλημα του διαβήτη και παροτρύνει κάθε διαβητικό να ασχοληθεί με ένα σπορ που ούτως ή άλλως θα τον βοηθήσει να περιορίσει τις επιπλοκές της ασθένειας. Εδώ κάνει μια σημείωση, «ο διαβήτης από μόνος του δεν είναι ασθένεια, ασθένεια τον κάνουν οι πολλές επιπλοκές» και συμπληρώνει «το οποιοδήποτε πρόβλημα είναι λογικό ότι μας φοβίζει, μόνο αν το αντιμετωπίσουμε με την ψυχή μας μπορούμε να ξεπεράσουμε και την λογική».

ΠΗΓΗ: Εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ Πέμπτη 5 Νοεμβρίου 2009

1 σχόλιο

Ένα ακόμη Υπέροχο Βιβλίο από τον Νίκο Μαρκέα

Οκτωβρίου 26, 2009 στο 10:19 μμ (ΒΙΒΛΙΑ, ΔΙΑΦΟΡΑ, ΕΠΙΣΤΗΜΗ)

Ο ακτινογραφικός έλεγχος στον αναπτυσσόμενο σκελετό. Πόσο αξιόπιστος είναι;

Το βιβλίο αυτό του φίλου μου και συναθλητή μου στο τρέξιμο κ.Νίκου Μαρκέα, Χειρουργού Ορθοπεδικού δεν απευθύνεται μόνο στον Γιατρό και στον κάθε Επιστήμονα στον χώρο της υγείας αλλά και σε κάθε σκεφτόμενο άνθρωπο που ενδιαφέρεται πραγματικά να εμβαθύνει τις γνώσεις του στην Ιατρική Επιστήμη. Στις σελίδες του υπέροχου αυτού βιβλίου, σχολιάζονται ενδιαφέροντα, δύσκολα και αμφιλεγόμενα περιστατικά, δίνονται συγκεκριμένα παραδείγματα, παρουσιάζεται ένας μεγάλος αριθμός ακτινογραφιών και άλλων εικόνων και δίδονται πρακτικές και εφαρμόσιμες λύσεις. Η υπέροχη γλώσσα που χρησιμοποιεί σε όλα τα κείμενα του, η βαθιά επιστημονική του σκέψη, είναι τα ισχυρά όπλα και αυτού του έργου του Συγγραφέα. Το βιβλίο αξίζει να μελετηθεί σε βάθος και να τύχει εμπορικής αξίας παρόμοιας με της σπουδαίας συγγραφικής του αξίας.

Ο Συγγραφέας φοίτησε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και έχει μετεκπαιδευτεί παράλληλα στην Μικροχειρουργική και στην Παιδοορθοπεδική τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Μεγάλη Βρετανία. Από το 1989 φέρει τον τίτλο του Διδάκτορα του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το Επιστημονικό του έργο είναι τεράστιο, με πολλές διαλέξεις, με ανακοινώσεις σε Ιατρικά Συνέδρια και με δεκάδες δημοσιεύσεις σε έγκυρα Επιστημονικά περιοδικά Ελληνικά και Διεθνή. Σήμερα είναι Αναπληρωτής Διευθυντής και εργάζεται στην Β΄ Ορθοπεδική Κλινική του Νοσοκομείου Παίδων Π. και Α. Κυριακού με χιλιάδες επεμβάσεις στο ενεργητικό του. Πέρα της Φιλάθλου Ιδιότητας του, ο ίδιος είναι Δρομέας Μεγάλων Αποστάσεων από αρκετά χρόνια. Έχει λάβει μέρος σε εκατοντάδες αγώνες και έχει τερματίσει πολλούς Μαραθώνιους Δρόμους.

Γράψτε ένα σχόλιο

Παιδική Παχυσαρκία και Κληρονομικότητα

Οκτωβρίου 25, 2009 στο 10:17 μμ (ΔΙΑΤΡΟΦΗ, ΔΙΑΦΟΡΑ, ΕΠΙΣΤΗΜΗ, ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΠΑΙΔΙΚΗ ΠΑΧΥΣΑΡΚΙΑ)

Πρόσφατες μελέτες επιβεβαιώνουν ότι ο κληρονομικός παράγοντας έχει μεγάλη βαρύτητα στην αιτιολογία της Παιδικής και Εφηβικής Παχυσαρκίας και συμμετέχει κατά 30-50%. Εάν ο ένας γονέας είναι παχύσαρκος το παιδί έχει 50% πιθανότητες να γίνει παχύσαρκο, ενώ εάν και οι δύο γονείς είναι παχύσαρκοι το ποσοστό προσεγγίζει το 80%. Τα παιδιά των παχύσαρκων γονέων έχουν μεγαλύτερη πιθανότητα να γίνουν παχύσαρκοι ενήλικες γιατί εκτός του γενετικού παράγοντα, έχουν αποδεχθεί τις ίδιες διατροφικές συνήθειες και τον ίδιο τρόπο ζωής με τους γονείς τους.

Σήμερα στην επιστημονική κοινότητα επικρατεί η άποψη ότι αυτό που κληρονομείται είναι μια τάση για την παχυσαρκία, η οποία θα εκδηλωθεί μόνο εάν υπάρχει το ανάλογο οικογενές περιβάλλον (π.χ. κακή διατροφή, μειωμένη σωματική δραστηριότητα κλπ). Οι περιπτώσεις όμως της πραγματικής  κληρονομικής παχυσαρκίας, στην οποία ευθύνονται κάποια γονίδια είναι σπάνιες.

Γράψτε ένα σχόλιο

Η Μεσογειακή Διατροφή και ο Σύγχρονος Έλληνας

Σεπτεμβρίου 11, 2009 στο 12:14 πμ (ΔΙΑΤΡΟΦΗ, ΔΙΑΦΟΡΑ, ΕΠΙΣΤΗΜΗ, Η ΣΥΜΒΟΥΛΗ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ, ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΠΑΙΔΙΚΗ ΠΑΧΥΣΑΡΚΙΑ, ΠΑΧΥΣΑΡΚΙΑ)

Οι Έλληνες απομακρύνονται χρόνο με το χρόνο από τη μεσογειακή διατροφή. Είναι πλέον γνωστό πως η μεσογειακή παραδοσιακή δίαιτα, αποτελεί έναν πρότυπο διατροφής που προάγει πάνω από όλα την υγεία εκείνου που την ακολουθεί.

Παραδοσιακές τροφές όπως τα όσπρια, τα φρούτα, τα λαχανικά, η ελιές και η χρήση ελαιόλαδου, τα άγρια χόρτα των βουνών μας, το ψάρι των θαλασσών μας, οι ακατέργαστοι ξηροί καρποί, αλλά και άλλα τρόφιμα όπως είναι η φάβα, το  παραδοσιακό παστέλι, οι χωριάτικες πίτες αποτελούσαν για εκατοντάδες χρόνια τη βάση της διατροφής των Ελλήνων αλλά και πολλών άλλων μεσογειακών λαών. Με τον όρο «παραδοσιακές» αποκαλούνται οι τροφές που χαρακτηρίζουν κάθε τόπο και καλλιεργούνταν σ αυτά τα μέρη πριν και λίγο μετά από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το χρονικό όριο αυτό έχει τεθεί γιατί λίγο μετά από τον πόλεμο άρχισαν να αναμιγνύονται τα διατροφικά ήθη και οι παραδόσεις και επομένως άρχισε σιγά αλλά σταθερά να χάνεται η εντοπιότητα  και η μοναδικότητα των τροφών. Οι παραδοσιακές τροφές είναι πλούσιες σε αντιοξειδωτικά συστατικά όπως είναι οι βιταμίνες, τα φλαβονοειδή, τα καροτενοειδή, κλπ που εκατοντάδες  σύγχρονες μελέτες και επιστημονικές εργασίες έχουν δείξει ότι είτε από μόνα τους, αλλά κυρίως συνεργικά δρουν ευεργετικά στην υγεία μας.

Παρ’ όλα αυτά όμως οι σύγχρονοι Νεοέλληνες τα τελευταία έτη παρουσιάζουν μια συνεχώς αυξανόμενη τάση να εγκαταλείπουν αυτόν το ευεργετικό μοντέλο διατροφής και να υιοθετούν Δυτικόφερτες διατροφικές συμπεριφορές που στηρίζονται στο εύκολο και γρήγορο φαγητό.

Στη δεκαετία του 60 που αυτή η μορφή παγκοσμιοποίησης δεν είχε επηρεάσει σημαντικά την διατροφή μας, το προσδόκιμο επιβίωσης ενός μεσήλικα Έλληνα ήταν κατά τέσσερα χρόνια μεγαλύτερο από ότι αυτό του κατοίκου της Ιαπωνίας. Σήμερα όμως όχι μόνο η Ιαπωνία μας έχει ξεπεράσει, αλλά βρίσκεται πια στην κορυφή της λίστας των μακροβιότερων λαών του κόσμου, σε αντίθεση με την χώρα μας που υποχωρεί συνεχώς σε αυτή την λίστα, χάνοντας χρόνο με το χρόνο και από μία θέση. Αυτό φυσικά οφείλεται σε μεγάλο βαθμό κυρίως στο γεγονός ότι οι Ιάπωνες φρόντισαν να διατηρήσουν σε σημαντικό βαθμό την ακεραιότητα τω διατροφικών τους παραδόσεων, ενώ στην χώρα μας συνέβη ακριβώς το αντίθετο.

Χωρίς τη διατροφική μας ταυτότητα γινόμαστε έρμαιο των ξενόφερτων διατροφικών συνηθειών. Το ουσιαστικότερο και μεγαλύτερο όμως πρόβλημα εντοπίζεται στα παιδιά μας, που σήμερα πολλά από αυτά μεγαλώνουν χωρίς να έχουν δοκιμάσει και φυσικά απολαύσει τη γεύση των μεσογειακών τροφών. Θέλω τελειώνοντας να καταλήξω στην ανάγκη ευαισθητοποίησης που πρέπει να επιδείξουμε ώστε να επαναφέρουμε έναν τρόπο διατροφής, που απορρέει από τα δώρα της φύσης της πατρίδας μας αλλά και της τύχης να ζούμε στη λεκάνη της Μεσογείου που δεν πρέπει με τίποτα να απεμπολήσουμε, αν φυσικά θέλουμε να δώσουμε υγεία και χρόνια στην υπόλοιπη ζωή μας.

Γράψτε ένα σχόλιο

Σχετικά με την ποιότητα των λιπαρών

Αυγούστου 22, 2009 στο 10:19 πμ (ΔΙΑΤΡΟΦΗ, ΔΙΑΦΟΡΑ, ΕΠΙΣΤΗΜΗ, ΠΑΙΔΙΚΗ ΠΑΧΥΣΑΡΚΙΑ, ΠΑΧΥΣΑΡΚΙΑ)

Οι παρακάτω συστάσεις σχετικά με την ποιότητα των λιπαρών στη διατροφή μας έχουν εκπονηθεί με σκοπό την προαγωγή της υγείας του ανθρώπου, σε όλες τις ηλικίες και σε παγκόσμια κλίμακα. Αφορούν δε όλους τους ανθρώπους από την ηλικία των 2 ετών και άνω. Οι συστάσεις αυτές επιγραμματικά είναι οι εξής:

  • Τα λιπαρά της διατροφής πρέπει να παρέχουν το 30 έως 35% της ημερήσιας ενεργειακής πρόσληψης.
  • Τα κορεσμένα λιπαρά, από αυτά, δεν θα πρέπει να παρέχουν περισσότερο από το 10% της ημερήσιας ενεργειακής πρόσληψης.
  • Τα απαραίτητα πολυακόρεστα λιπαρά ( τα γνωστά ω-6 και ω-3) πρέπει να συνεισφέρουν κατά 6 έως 10% στην ημερήσια ενεργειακή πρόσληψη.
  • Τα trans λιπαρά – πολύ επικύνδινα για την υγεία μας – πρέπει να παρέχουν λιγότερο από το 1% της ημερήσιας ενεργειακής πρόσληψης.
  • Η υπόλοιπη παρεχόμενη ενέργεια από λιπαρά, πρέπει να προέρχεται από μονοακόρεστα λιπαρά όξέα.

3 σχόλια

Τα κεριά του Καβάφη

Αυγούστου 6, 2009 στο 9:23 μμ (RUNNING, ΔΙΑΦΟΡΑ, ΕΛΛΑΔΑ, ΕΠΙΣΤΗΜΗ, ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΛΟΓΙΑ ΑΛΛΩΝ)

Ποιος αλήθεια είπε πως η ζωή είναι ένας αγώνας δρόμου; Ένας αγώνας με όλες τις απαραίτητες προϋποθέσεις για να χαρακτηριστεί συναρπαστικός. Γεμάτος από δύσκολες κακοτράχαλες ανηφοριές, απότομες κατηφοριές, εφιαλτικές αγωνίες, ανείπωτες χαρές και δυσβάσταχτο πόνο. Ένας αμφίρροπος αγώνας δρόμου, αμφίβολος για τη διάρκειά του, που τον κερδίζει εκείνος που περνάει τη γραμμή του τερματισμού τελευταίος. Το ερώτημα προβάλλει αδυσώπητο: Μπορούμε να επιμηκύνουμε την απόσταση; Ή, μπορούμε άραγε να βελτιώσουμε την ποιότητα αυτής της διαδρομής;

Η μακροζωία είναι ένα πανανθρώπινο αίτημα. Απασχολεί κυρίως όσους πέρασαν το κατώφλι της μέσης ηλικίας και νιώθουν έντρομοι πως, αργά αλλά σταθερά, οι δυνάμεις τούς εγκαταλείπουν. Μερικοί, ωστόσο, αγωνίζονται να διατηρηθούν ακμαίοι με νύχια και με δόντια, εξαπατώντας προφανώς τους εαυτούς τους και το περιβάλλον τους. Άλλοι έχουν παραδοθεί από κάθε προσπάθεια, έχουν σηκώσει λευκή σημαία, απελπισμένα έρμαια στη διαδικασία φθοράς που σταδιακά τους μεταμορφώνει. Πολλοί αδυνατούν να συνηθίσουν την ιδέα των γηρατειών.

Τα μυστικά της μακροζωίας παρέμειναν επτασφράγιστα κλειστά σε όλη την πορεία της ανθρώπινης ιστορίας. Η αγωνία του ανθρώπου που γερνάει πέρασε σε όλες τις μορφές τέχνης, από τις ελαιογραφίες του Γκόγια μέχρι τις ποιητικές σελίδες του Γκαίτε. Ο Φάουστ προτιμάει να συνάψει συμφωνία με το δαιμόνιο Μεφιστοφελή, με αντάλλαγμα τη διατήρηση της νεότητας και τη δυνατότητα πρόσβασης στην απόλυτη γνώση. Ο Ντόριαν Γκρέυ, στο μυθιστόρημα του Όσκαρ Ουάιλντ, παραμένει διαχρονικά αμετάβλητος, ενώ παρατηρεί το πορτραίτο του να γερνάει με τον καιρό. Ο δικός μας Νίκος Καζαντζάκης ήθελε να κατέβει στο σταυροδρόμι, ν’ απλώσει το χέρι και ν’ αρχίσει να ζητιανεύει από τους διαβάτες «ένα τέταρτο της ώρας ο καθένας». Στα 1911, ο Καβάφης έγραφε σ’ ένα του ποίημα:

«Οι περασμένες μέρες πίσω μένουν,

μια θλιβερή γραμμή κεριών σβησμένων,

τα πιο κοντά βγάζουν καπνόν ακόμη,

κρύα κεριά, λιωμένα και κυρτά».

Την ίδια ώρα οι επιστήμονες δίνουν το δικό τους αγώνα. Και στο εργαστήριο, κατάφεραν να διπλασιάσουν, ή να τριπλασιάσουν, το προσδόκιμο επιβίωσης σε μύγες και σε σκουλήκια. Η εωσφορική τους αλαζονεία έφθασε στο σημείο να φιλοδοξούν πως θα επιτύχουν κάτι ανάλογο και στον άνθρωπο. Κι ας γνωρίζουν πολύ καλά ότι οι βιολογικοί κανόνες, που οδηγούν τα έμβια όντα να γεννιούνται, να επιζούν για ένα προκαθορισμένο χρονικό διάστημα και, στη συνέχεια, να φθείρονται και να πεθαίνουν, είναι παντοδύναμοι κι απαραβίαστοι.

Οι περισσότεροι ερευνητές ονειρεύονται την πιθανότητα να επιτύχουν σύντομα, μαζί με την παράταση της ζωής, και την ποιοτική της βελτίωση. Η έρευνα έχει αρχίσει θαρραλέα να εξετάζει τη δυνατότητα του ανθρώπου να διανύει τη δεύτερη εκατονταετία της ζωής του, έχοντας απαλό δέρμα, σφριγηλούς μυς, οξεία όραση, υψηλή ενέργεια και σεξουαλική ικανότητα, όπως στην πρώτη του νιότη.

Η ιστορία αποδείχτηκε σύμμαχος με τους ερευνητές και τις φιλοδοξίες τους. Στην αρχή του εικοστού αιώνα, το προσδόκιμο επιβίωσης για κάποιον που γεννιόταν στις ΗΠΑ ήταν τα 47 χρόνια. Στα μέσα του αιώνα ήταν λίγο μεγαλύτερο, παρά τις απώλειες σε ανθρώπινες ζωές που συνεπάγονταν οι δυο Παγκόσμιοι πόλεμοι και η πανδημία της Ασιατικής γρίπης του 1918. Είχαν προηγηθεί φυσικά οι πρόοδοι στην ποιοτική παρασκευή και διάθεση των τροφίμων, η διαθεσιμότητα των βιταμινών και η ανακάλυψη της πενικιλίνης και τόσων άλλων αντιβιοτικών, για την καταπολέμηση των θανατηφόρων μικροβιακών νοσημάτων. Τις τελευταίες δεκαετίες, το προσδόκιμο επιβίωσης αναρριχήθηκε αξιόλογα. Πιστεύεται ότι, ένα παιδί που γεννιέται σήμερα στις ΗΠΑ μπορεί να ελπίζει πως θα γιορτάσει κάποτε τα εκατοστά του γενέθλια.

Διαβάστε την συνέχεια του άρθρου »

Γράψτε ένα σχόλιο

Μνήμη και ω-3

Ιουλίου 18, 2009 στο 11:27 μμ (ΔΙΑΤΡΟΦΗ, ΔΙΑΦΟΡΑ, ΕΠΙΣΤΗΜΗ)

Λαμβάνοντας συμπληρώματα ιχθυελαίων μπορεί να μειωθεί η απώλεια μνήμης στην τρίτη ηλικία όπως τουλάχιστον υποστηρίζει μια αμερικανική εταιρεία η Martek Bioscience. Ο Δρ Karin Yurko-Mauro, ένας ερευνητής της παραπάνω εταιρείας, λέει ότι η λήψη ενός συμπληρώματος με ω-3 για έξι μήνες είχε ευεργετικά αποτελέσματα για τα άτομα που έπασχαν από αμνησία, νόσο που συνδέεται με την 3η ηλικία. Σύμφωνα με τη μελέτη της έκθεσης, η λήψη 900mg κάθε μέρα είχε σαν αποτέλεσμα να επαναφέρει πίσω το ρολόι της μνήμης κατά τρία έτη. Οι ερευνητές τώρα ελπίζουν ότι μελλοντικές μελέτες θα δώσουν ενθαρρυντικά αποτελέσματα και τα ω-3  μπορεί να βοηθήσουν στην πρόγνωση και στην αποτροπή της νόσου του Αλτσχάιμερ. Η παρουσίαση της μελέτης έγινε σε διεθνές meeting για την νόσο Αλτσχάιμερ στη Βιέννη της Αυστρίας.

Γράψτε ένα σχόλιο

16 Ιουλίου 1969

Ιουλίου 17, 2009 στο 11:59 μμ (VIDEO, ΔΙΑΦΟΡΑ, ΕΠΙΣΤΗΜΗ, ΚΟΙΝΩΝΙΑ)

Πριν από 40 χρόνια, το Apollo 11 μετέφερε τους πρώτους ανθρώπους στο φεγγάρι…

Γράψτε ένα σχόλιο

Σαν σήμερα…

Ιουλίου 1, 2009 στο 10:20 μμ (ΓΝΩΡΙΖΕΣ ΟΤΙ..., ΔΙΑΦΟΡΑ, ΕΠΙΣΤΗΜΗ, ΚΟΙΝΩΝΙΑ)

Σαν σήμερα το έτος 1858, ο Κάρολος Δαρβίνος, διατύπωσε τη γνωστή θεωρία του περί της εξέλιξης των ειδών σε ομιλία του που έκανε στη Linnean Society του Λονδίνου.

Γράψτε ένα σχόλιο

« Παλιότερες καταχωρίσεις